نامه ابن زياد به حُر ، جهت سختگيرى بر امام عليه السلام

تاريخ الطبرىـ به نقل از عقبة بن سَمعان ـ: چون صبح شد، حسين عليه السلام فرود آمد و نماز صبح را خواند. آن گاه با شتاب، سوار شد و ياران خود را به جانب چپ برد و مى خواست كه پراكنده شان كند؛ امّا حُر مى آمد و آنها را بر مى گردانْد. حسين عليه السلام نيز او را بر مى گردانْد و چون آنها را به سوى كوفه مى راند، مقاومت مى كردند و راهِ بالا، در پيش مى گرفتند و همچنان با هم راه مى پيمودند تا به نينوا رسيدند؛ جايى كه حسين عليه السلام، آن را منزلگاه قرار داد. در اين وقت، سوارى بر اسبى اصيل، پديدار شد كه مسلّح بود و كمانى بر شانه داشت و از كوفه مى آمد. همگى ايستادند و منتظرش بودند. چون به آنها رسيد، به حرّ بن يزيد و يارانش سلام گفت؛ امّا به حسين عليه السلام و يارانش سلام نگفت. آن گاه نامه اى به حر داد كه

الفتوح:در اين هنگام، نامه اى از كوفه رسيد: «از عبيد اللّه بن زياد، به حُرّ بن يزيد. امّا بعد، برادرم! وقتى نامه ام به تو رسيد، بر حسين، سخت بگير و از او جدا مشو تا او را نزد من بياورى. به فرستاده ام دستور داده ام كه از تو جدا نشود تا مراقب اجراى دستورم باشد. والسلام!». حُر، چون نامه را خواند، به دنبال ياران مورد اعتمادش فرستاد و گفت: واى بر شما! نامه عبيد اللّه بن زياد رسيده و دستور داده كه با حسين كارى كنم كه او را خوش نمى آيد. به خدا سوگند، دلم همراهى نمى كند و بدين كار، رضايت نمى دهد. مردى از ياران حرّ بن يزيد ـ كه كنيه اش ابو شَعثا كِنْدى بود ـ به فرستاده عبيد اللّه بن زياد نگريست و به وى گفت: براى چه آمده اى، مادرت به عزايت بنشيند؟ آن مرد گفت: امر پيشوايم را اطاعت كردم و به بيعتم

الفتوح:حسين عليه السلام، صبحگاهان به پشت عُذَيب الهِجانات رسيد و در آن هنگام، به حُرّ بن يزيد، برخورد كه با سپاهش نمايان شدند. حسين عليه السلام فرمود: «پشت سرت چيست، اى پسر يزيد؟ مگر تو دستور ندادى كه از اين راه برويم؟ ما چنين كرديم و مشورت تو را پذيرفتيم». حُر گفت: راست مى گويى؛ ولى اين، نامه عبيد اللّه بن زياد است كه به دستم رسيده و مرا بر سختگيرى در كار تو، وا مى دارد. حسين عليه السلام فرمود: «بگذار تا در دهكده نينوا يا غاضريّه فرود آييم». حُر گفت: به خدا سوگند، نمى توانم. اين، فرستاده عبيد اللّه بن زياد است كه او را بر مراقبت از من، گماشته است. حسين بن على عليه السلام به سراغ مردى از يارانش به نام زُهَير بن قَين بَجَلى آمد. زُهَير گفت: اى پسر دختر پيامبر! بگذار با اينها نبرد

الملهوف:حسين عليه السلام حركت كرد تا به دو منزلىِ كوفه رسيد و در آن جا به حرّ بن يزيد با هزار سوار، برخورد كرد. حسين عليه السلام به وى فرمود: «با مايى، يا بر ضدّ ما؟». حُر گفت: بر ضدّ تو، اى ابا عبد اللّه! حسين عليه السلام فرمود: «نيرو و توانى، جز از جانب خداوند بزرگ نيست». سخنانى ميان آنها رد و بدل شد، تا اين كه حسين عليه السلام به او فرمود: «اگر شما بر خلاف نامه هايتان و خلاف فرستادگانتان رفتار مى كنيد، من به همان جايى باز مى گردم كه از آن آمده ام»؛ ولى حُر و يارانش، از اين كار، ممانعت كردند. حُر گفت: نه؛ ليكن ـ اى پسر پيامبر ـ راهى انتخاب كن كه تو را به كوفه نبَرَد و به مدينه نرساند، تا نزد عبيد اللّه بن زياد، عذر داشته باشم كه به راهى ديگر رفته اى. آن گاه حسين عليه السلام، راه