حدیث دربارهلباسش

دانشنامه امام حسین(ع) ج ۱، ص ۲۰۹، ح ۹۶

امام علی علیه‌السلام

المصنّف لابن أبي شيبة عن العيزار بن حريث:رَأَيتُ الحُسَينَ بنَ عَلِيٍّ عليه السلام وعَلَيهِ كِساءُ خَزٍّ، وكانَ يَخضِبُ بِالحِنّاءِ وَالكَتَمِ. ۱

المصنّف، ابن ابى شيبهـ به نقل از عيزار بن حريث ـ: حسين بن على عليه السلام را ديدم، در حالى كه رَدايى از خز داشت ۲ و مويش را با حنا و كَتَم، سياه رنگ نموده بود.

۱.المصنّف لابن أبي شيبة: ج 6 ص 3 الرقم 2، المعجم الكبير: ج 3 ص 100 الرقم 2795 وفيه «خزّ أحمر» وليس فيه ذيله.

۲.. در المعجم الكبير، خز با صفت «سرخ رنگ» آمده؛ امّا بقيه اين حديث، نيامده است.

کلیدواژه‌ها زندگی خانوادگی امام حسین علیه السلام شمایل لباسش

احادیث دیگر این موضوع

۸

الكافىـ به نقل از جابر، از امام باقر عليه السلام ـ: حسين بن على عليه السلام كشته شد، در حالى كه رَدايى سياه و بافته از خَز خز، حيوانى شبيه سَمور است كه پوست آن، لطيف و نرم است و از اين رو براى لباس، مناسب است. به لباس حاصل از آن نيز خز مى گويند. بر او بود.

الكافىـ به نقل از يوسف بن ابراهيم، از امام صادق عليه السلام ـ: حسين عليه السلام، در حالى كشته شد كه رَدايى بافته از خز بر او بود.

الكافىـ به نقل از جعفر بن عيسى ـ: به امام رضا عليه السلام نامه نوشتم و پرسيدم: آيا جنبندگانى كه از موى آنها خَز تهيّه مى كنند، درنده هستند؟ امام عليه السلام در پاسخ نوشت: حسين بن على عليه السلام و پس از او جدّم [امام صادق] عليه السلام نيز خَز پوشيدند. استدلال امام عليه السلام مبتنى بر اين مسئله است كه نماز گزاردن با لباس بافته شده از اَجزاى حيوان درنده، صحيح نيست و چون دو امام با خز نماز خوانده اند، پس، خز، از اجزاى حيوان درنده نيست. م

المعجم الكبيرـ به نقل از محمّد بن حسن ـ: حسين عليه السلام، روز عاشوراى سال 61 هجرى در صحراى طفّ كربلا، شهيد شد، در حالى كه رَداى سياهِ بافته از خز به تن داشت، پنجاه و شش ساله بود و مويش را سياه رنگ كرده بود.

الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة)ـ به نقل از عَيزار بن حُرَيث ـ: حسين بن على عليه السلام را ديدم كه رَدايى حاشيه دار از خَز داشت و موى سر و محاسنش را با حنا و كَتَم، سياه رنگ كرده بود.

المعجم الكبيرـ به نقل از ابو عكاشه هَمْدانى ـ: حسين عليه السلام را در روز شهادتش ديدم، در حالى كه قبايى از ديبا به تن داشت.

المعجم الكبيرـ به نقل از ليث ـ: خيّاطى كه براى حسين بن على عليه السلام پيراهنى دوخته بود، به من گفت: به حسين عليه السلام گفتم: آن را تا روى پا بياورم؟ فرمود: «نه». گفتم: آيا آن را پايين تر از قوزك پا بياورم؟ فرمود: «آنچه پايين تر از قوزك بيايد، در آتش است». به قرينه احاديث ديگر، كنايه از پوشيدن لباس بلند براى تبختر و فخرفروشى است.

المعجم الكبيرـ به نقل از مستقيم بن عبد الملك ـ: حسن و حسين عليهماالسلام را ديدم كه جوراب هايى بافته از خز، پوشيده بودند و آن دو را ديدم كه بر مَركب هاى تجارى سوار مى شوند.