حدیث دربارهچگونگى تولّد او

الكافي عن الحسين بن خالد:سَأَلتُ أبَا الحَسَنِ الرِّضا عليه السلام عَنِ التَّهنِئَةِ بِالوَلَدِ، مَتى؟ فَقالَ: إنَّهُ [الرِّضا عليه السلام] قالَ: لَمّا وُلِدَ الحَسَنُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام هَبَطَ جَبرَئيلُ عليه السلام بِالتَّهنِئَةِ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله فِي اليَومِ السّابِعِ، وأمَرَهُ أن يُسَمِّيَهُ ويُكَنِّيَهُ، ويَحلِقَ رَأسَهُ، ويَعُقَّ ۱ عَنهُ، ويَثقُبَ اُذُنَهُ، وكَذلِكَ كانَ حينَ وُلِدَ الحُسَينُ عليه السلام، أتاهُ فِي اليَومِ السّابِعِ، فَأَمَرَهُ بِمِثلِ ذلِكَ. قالَ: وكانَ لَهُما ذُؤابَتانِ ۲ فِي القَرنِ الأَيسَرِ، وكانَ الثَّقبُ فِي الاُذُنِ اليُمنى في شَحمَةِ الاُذُنِ، وفِي اليُسرى في أعلَى الاُذُنِ، فَالقُرطُ فِي اليُمنى وَالشَّنفُ ۳ فِي اليُسرى. وقَد رُوِيَ أنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله تَرَكَ لَهُما ذُؤابَتَينِ في وَسَطِ الرَّأسِ. وهُوَ أصَحُّ مِنَ القَرنِ. ۴

الكافىـ به نقل از حسين بن خالد ـ: از امام رضا عليه السلام پرسيدم: شاد باش گفتن به خاطر فرزند، چه هنگامى است؟ امام رضا عليه السلام فرمود: «هنگامى كه حسن بن على عليه السلام متولّد شد، جبرئيل عليه السلام روز هفتم براى شاد باش گفتن به پيامبر صلى الله عليه و آله فرود آمد و به او فرمان داد تا بر وى، نام و كنيه بگذارد و سرش را بتراشد و برايش عقيقه ۵ كند و گوشش را [براى گوشواره]سوراخ كند. براى تولّد حسين عليه السلام نيز همين گونه بود. [جبرئيل عليه السلام] روز هفتم نزد پيامبر صلى الله عليه و آله فرود آمد و ايشان را به همين كارها فرمان داد. [حسن و حسين عليهماالسلام] هر دو، در سمت چپ جلوى سرشان، زُلف داشتند و سوراخ گوش راست در نرمه گوش و سوراخ گوش چپ، در بالاى آن بود. پس گوشواره اى كه عربْ قُرْط مى نامند، در گوش راست و گوشواره اى كه شَنْف مى نامند، در گوش چپشان بود». و روايت شده كه پيامبر صلى الله عليه و آله همه سرشان را نتراشيد و برايشان در وسط سر، زلف گذاشت، كه اين از روايت جلوى سر، صحيح تر است.

۱.العقيقة: الشاة التي تذبح عن المولود ويستحب أن تذبح في اليوم السابع.

۲.الذُؤابة: الشعر المظفور من شعر الرأس (النهاية: ج 2 ص 151 «ذأب»).

۳.الشَّنْف: الذي يلبس في أعلى الاُذن. والذي في أسفلها: القُرط (لسان العرب: ج 9 ص 183 «شنف»).

۴.. الكافي: ج 6 ص 33 ح 6، تهذيب الأحكام: ج 7 ص 444 ح 1776 وفيه «أبا عبداللّه عليه السلام» بدل «أبا الحسن الرضا عليه السلام» وليس فيه ذيله من «وقد روي»، بحار الأنوار: ج 43 ص 257 ح 40.

۵.عقيقه كردن، يعنى قربانى كردن گوسفند براى سلامت فرزند، كه بهتر و مستحب است در روز هفتم تولّدش باشد.

کلیدواژه‌ها زندگی خانوادگی امام حسین علیه السلام تولد چگونگی تولد او

احادیث دیگر این موضوع

الكافىـ به نقل از ابو خديجه، از امام صادق عليه السلام ـ: چون فاطمه عليهاالسلام به حسين عليه السلام باردار شد، جبرئيل عليه السلام نزد پيامبر خدا آمد و گفت: «بى گمان، فاطمه عليهاالسلام به زودى، پسرى را به دنيا مى آورد كه امّتت پس از تو، او را خواهند كُشت». فاطمه عليهاالسلام هنگامى كه به حسين عليه السلام باردار شد، از باردار شدن به او و وضعِ حمل او ناراحت بود. در دنيا ديده نشده كه مادرى از به دنيا آوردن پسرش ناراحت باشد؛ امّا فاطمه عليهاالسلاماز اين رو ناخشنود بود كه مى دانست او به زودى، كشته خواهد شد. براى [امثال] اين مورد، اين آيه نازل شد: «و انسان را نسبت به پدر و مادرش به احسان، سفارش كرديم. مادرش با تحمّل رنج، به او باردار شد و با تحمّل رنج، او را به دنيا آورد، و مدّت بار برداشتن و از شير گرفتنِ او، سى ماه است» .

الكافىـ به نقل از محمّد بن عمرو ذريّات، از يكى از راويان شيعه، از امام صادق عليه السلام ـ: جبرئيل عليه السلام بر محمّد صلى الله عليه و آله نازل شد و به ايشان گفت: اى محمّد! خداوند به تو مژده تولّد فرزندى از فاطمه را مى دهد كه امّتت پس از تو، او را مى كُشند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اى جبرئيل! بر خدايم درود مى فرستم؛ امّا من به فرزندى كه از فاطمه عليهاالسلاممتولّد شود و امّتم پس از من، او را بكُشند، نياز ندارم». جبرئيل عليه السلام بالا رفت و سپس فرود آمد و [دوباره] مانند آنچه گفته بود، گفت. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اى جبرئيل! بر خدايم درود مى فرستم؛ امّا من به فرزندى كه امّتم پس از من، او را مى كُشند، نيازى ندارم». جبرئيل عليه السلام به سوى آسمان، بالا رفت و سپس فرود آمد و گفت: اى محمّد! خدايت، بر تو سلام مى رساند و تو را چنين مژده مى دهد كه امامت، ولايت و وصايت را در نسل او قرار مى دهد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «راضى شدم». سپس به فاطمه عليهاالسلام پيام داد كه: «خداوند، مرا به فرزندى مژده داده كه از تو متولّد مى شود و امّتم پس از من، او را مى كُشند». فاطمه عليهاالسلام پيغام داد: من به فرزندى كه از من، متولّد شود و امّتت پس از تو، او را بكُشند، نيازى ندارم. پيامبر صلى الله عليه و آله به او پيام داد كه خداوند، امامت و ولايت و وصايت را در ذريّه او (آن فرزند) قرار داده است و فاطمه عليهاالسلامپيام داد: من، راضى شدم.

الأمالى، صدوقـ به نقل از صفيّه دختر عبد المطّلب ـ: هنگامى كه حسين عليه السلام را از شكم مادرش به دنيا آوردم، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اى عمّه! پسرم را به من بده». گفتم: اى پيامبر خدا! هنوز او را تميز نكرده ام. فرمود: «اى عمّه! تو او را تميز كنى؟! خداوند ـ تبارك و تعالى ـ او را تميز و پاكيزه كرده است».

عيون أخبار الرضا عليه السلامـ به سندش، از امام زين العابدين عليه السلام ـ: اسماء بنت عميس در صفحات پيشين، درباره حضور اَسماء در اين گونه اسناد، بحث شد. برايم. نقل كرد: پس از يك سال، حسين عليه السلام متولّد شد و پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و فرمود: «اى اسماء! پسرم را به من بده». او را در پارچه سفيدى به ايشان دادم. پيامبر صلى الله عليه و آله در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت و او را در دامنش نهاد و گريست. گفتـ [م]: پدر و مادرم فدايت! چرا مى گِريى؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «بر اين پسرم مى گِريم». گفتم: او الآن متولّد شده است، اى پيامبر خدا! فرمود: «پس از من، گروه ستمكار، او را مى كُشند. خداوند، شفاعتم را به آنان نرساند!». سپس فرمود: «اى اسماء! اين را به فاطمه مگو، كه او را تازه به دنيا آورده است».

دعائم الإسلام، از امام على عليه السلام ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هر كس فرزندى برايش متولّد شد، در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه بگويد؛ زيرا اين، سپر او در برابر شيطان است». پيامبر صلى الله عليه و آله به من فرمان داد تا آن، براى حسن و حسين عليهماالسلام به انجام رسد و افزون بر اذان و اقامه، در گوش آنها، سوره فاتحه و آية الكرسى و قسمت آخر سوره حشر و سوره اخلاص (توحيد) و معوّذتين هم خوانده شود.

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از ابو رافع ـ: هنگامى كه فاطمه عليهاالسلامحسين عليه السلام را به دنيا آورد، ديدم كه پيامبر صلى الله عليه و آله در گوش او اذان گفت.

الأمالى، صدوقـ به نقل از ابراهيم بن شعيب ميثمى، از امام صادق عليه السلام ـ: هنگامى كه حسين بن على عليه السلام متولّد شد، خداى عز و جل به جبرئيل عليه السلام فرمان داد كه با هزار فرشته، فرود آيد و از طرف خداى عز و جل و خودش به او شاد باش بگويد.

دلائل الإمامةـ به نقل از محمّد بن على شلمغانى، از كسى كه براى او حديث كرد، از امام جواد عليه السلام ـ: هنگامى كه حسين عليه السلام متولّد شد، جبرئيل عليه السلام با يكهزار فرشته، فرود آمدند و تولّد او را به پيامبر صلى الله عليه و آله شاد باش گفتند».