حدیث دربارهمدّت باردارى مادرش به او و فاصله ميان تولّد برادرش و باردارى به او

الخرائج و الجرائحـ به نقل از مقداد بن اسود ـ: فاطمه عليهاالسلام فرمود: «هنگامى كه حسن عليه السلام را به دنيا آوردم، پدرم به من فرمان داد تا هنگامى كه او را از شير نگرفته ام، لباسى براى لذّت بردن نپوشم. پس روزى پدرم به ديدارم آمد و حسن عليه السلام را ديد كه هسته مى مكد. فرمود: «او را از شير گرفته اى؟». گفتم: آرى. فرمود: «هر گاه على خواست تو را در بر بگيرد، مانعش مشو كه من در جلوى صورتت، درخشش و نورى مى بينم؛ زيرا به زودى، حجّتى را براى اين مردم و حجّتى را بر ضدّ آنان، به دنيا مى آورى». پس چون يك ماه از باردارى ام گذشت، در درونم، گرمايى احساس كردم و آن را به پدرم گفتم. او كاسه آبى خواست و بر آن، وِردى خواند و در آن دميد و فرمود: «اين را بنوش». من آن را نوشيدم و خداوند، آن حالت را از من، دور كرد. در روز چهلم باردارى، جنبشى مانند جنبش مورچه در پشتم، ميان پوست و لباسم احساس كردم و اين گونه بودم تا ماه دوم باردارى به پايان رسيد. سپس ناآرامى و تحرّكى را احساس كردم و به خدا سوگند، در دلم مى جنبيد و من اشتهاى به خوراك و نوشيدنى نداشتم و خداوند، چنان مرا از آنها بى نياز داشت كه گويى يك مَن شير نوشيده ام، تا آن كه ماه سوم، تمام شد و من خير و بركت را در خانه ام احساس مى كردم. چون به ماه چهارم در آمدم، خدا مرا با او از تنهايى به در آورد و مقيم مسجد شدم و از آن، جز براى نيازهايى كه برايم پديد مى آمد، جدا نشدم و در همان، بركت و سبكبارىِ برون و درونم بود تا ماه پنجم را نيز به پايان بردم. هنگامى كه وارد ماه ششم شدم، در شبِ تاريك، به چراغْ نياز نداشتم و چون در مُصلّايم خلوت مى كردم، صداى تسبيح و تقديس را در درونم مى شنيدم. و چون نه روز از ماه ششم گذشت، نيرويم افزون و ميل و لذّتم كم شد و اين را به اُمّ سَلَمه ۱۰ گفتم، و خداوند به وسيله او مرا پشت گرمى داد. روز دهم، خواب، چشمانم را رُبود. در خواب، كسى نزدم آمد و بال خود را بر پشتم كشيد و از خواب پريدم. برخاستم و وضوى كاملى گرفتم و دو ركعت نماز خواندم و دوباره خوابم برد. در خواب، مردى سفيدپوش نزدم آمد و بالاى سرم نشست و در صورت و پشتم دميد. من، هراسان برخاستم و وضوى كاملى گرفتم و چهار ركعت نماز گزاردم و دوباره خواب، مرا در رُبود. مردى به خوابم آمد و مرا نشاند و حِرز و تعويذى بر من آويخت. صبح آن روز كه نوبت آمدن پيامبر صلى الله عليه و آله به خانه اُمّ سلمه بود، لباس حَمامه ۱۱ را پوشيدم و نزد اُمّ سلمه رفتم. پيامبر صلى الله عليه و آله به چهره ام نگريست و چون شادى را در چهره اش ديدم، هراس رؤياهاى شب گذشته ام از ميان رفت و آن را براى پيامبر صلى الله عليه و آله حكايت كردم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «مژده باد تو را! فرد اوّل، دوستم عزرائيل عليه السلام بوده كه فرشته مأمور به گشودن رحِم هاى زنان است و نفر دوم، دوستم ميكائيل عليه السلام بوده كه فرشته مأمور به رحِم هاى زنان خاندان من است. آيا در تو دميد؟». گفتم: آرى. سپس پدرم مرا به خود چسباند و فرمود: «و نفر سوم، برادرم جبرئيل عليه السلام بوده كه خداوند، او را پاسدار فرزندت كرده است». من باز گشتم و در پايان شش ماه، وضع حمل كردم.