حدیث دربارهسَكينه

نسب قريش:كانَت سُكَينَةُ بِنتُ حُسَينٍ عليه السلام عِندَ مُصعَبِ بنِ الزُّبَيرِ. ثُمَّ خَلَفَ عَلَيها عَبدُ اللّهِ بنُ عُثمانَ بنِ عَبدِ اللّهِ بنِ حَكيمِ بنِ حِزامِ بنِ خُوَيلِدٍ، فَوَلَدَت لَهُ حَكيما وعُثمانَ ـ وهُوَ قُرَينٌ ـ ورَبيحَةَ ثُمَّ خَلَفَ عَلى سُكَينَةَ زَيدُ بنُ عَمرِو بنِ عُثمانَ بنِ عَفّانَ. ثُمَّ خَلَفَ عَلَيها إبراهيمُ بنُ عَبدِ الرَّحمنِ بنِ عَوفٍ، فَلَم يَتِمَّ نِكاحُهُ، فَرَّقَ بَينَهُما هِشامُ بنُ عَبدِ المَلِكِ. ثُمَّ خَلَفَ عَلَيهَا الأَصبَغُ بنُ عَبدِ العَزيزِ بنِ مَروانَ بنِ الحَكَمِ، فَحُمِلَت إلَيهِ بِمِصرَ، فَوَجَدَتهُ قَد ماتَ. ۱

نسبُ قريش:سكينه، دختر حسين عليه السلام، نزد مُصعَب بن زبير بود. سپس به همسرى عبد اللّه بن عثمان بن عبد اللّه بن حكيم بن حِزام بن خُوَيلِد، در آمد و حكيم، عثمان ـ كه همان قُرَين است ـ و رَبيحه را برايش به دنيا آورد. سپس سكينه، به همسرى زيد بن عمرو بن عثمان بن عفّان در آمد. پس از او، ابراهيم بن عبد الرحمان بن عوف، او را به عقد خود در آورد؛ امّا ازدواجشان به سرانجام نرسيد و هشام بن عبد الملك، ميان آن دو جدايى انداخت. سپس به همسرى اَصبغ بن عبد العزيز بن مروان در آمد و براى او به مصر برده شد؛ امّا او را مُرده يافت.

۱.نسب قريش: ص 59 وراجع: وفيات الأعيان: ج 2 ص 394.

کلیدواژه‌ها زندگی خانوادگی امام حسین علیه السلام فرزندان سکینه

احادیث دیگر این موضوع

تاريخ دمشق:سَكينه، نامش آمنه يا اُمَيمَه و لقبش سَكينه بود كه اين لقب را مادرش رَباب، دختر اِمرَؤ القَيس به او داده بود. در مقاتل الطالبيّين، چنين آمده است: «اَمينه و گفته شده: اُميمه» و در وفيات الأعيان و الأغانى آمده است: «و گفته شده نامش آمنه بود و گفته شده اَمينه و يا اُمَيمه بوده است».

الأغانىـ به نقل از كلبى ـ: عبد اللّه بن حسن بن حسن به من گفت: نام سَكينه دختر حسين عليه السلام چيست؟ گفتم: سَكينه. گفت: نه. نام او آمنه است.

الفهرست، ابن نديمـ به نقل از محمّد بن سائب ـ: عبد اللّه بن حسن، از من، نام سَكينه دختر حسين عليه السلام را پرسيد. گفتم: اُمَيمَه است. گفت: درست گفتى.

الفائق:ـ كه خدا از او خشنود باد ـسَكينه، وقتى كودك بود، گريان به نزد مادرش رَباب آمد. مادرش پرسيد: تو را چه شده است؟ گفت: دُبَيره (زنبور عسل)، از كنارم گذشت و مرا نيش زد. واژه «دُبَيره» با «تدبير»، هم خانواده است و چون زنبور عسل، در ساختن و پروردن عسل، بسيار خوبْ تدبيرِ امور مى كند، آن را بِدان مى نامند. گفتنى است كه سَكينه، با وجود كودكى اش، نام استعارى زنبور عسل، يعنى «دُبَيرة» را به كار برده و براى «نيش» هم از تعبير «اُبَيرة (سوزَنك)» بهره گرفته و بدين گونه، پاسخ خود را آكنده از زيبايى هاى ادبى، مانند جناس و سجع، كرده است.

تذكرة الخواصّ:سَكينه، رفتار نيكو، بخشندگىِ فراوان و خِرد كامل داشت. و از زيبايى و ادب و ظرافتِ رفتار و گفتار و سخاوت، بهره اى فراوان داشت و اديبان و شاعران و فاضلان به خانه اش مى آمدند و او هر يك را به اندازه، اِكرام مى كرد.

الأغانىـ به نقل از مُصعَب ـ: سَكينه، عفيف، سليم النفس و زنى متشخّص بود، به گونه اى كه با بزرگان قريش، نشست و برخاست مى كرد و شاعران در خانه اش گِرد هم مى آمدند.

وفيات الأعيان:سيّده سَكينه، دختر حسين بن على بن ابى طالب عليه السلام، سروَر زنان هم عصر خود بود. او زيباترين، با ظرافت ترين و نيك خوترينِ زنان بود.

البداية و النهاية:سَكينه، دختر حسين عليه السلام، از نيكوروى ترينِ زنان بود تا آن جا كه زيبايىِ چهره او را مَثَل مى زدند.