همسانى با پيامبر صلى الله عليه و آله در جنگ و صلح

كتاب من لا يحضره الفقيهـ به نقل از ابن عبّاس، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: على، وصى و جانشين من است، همسرش فاطمه، سَرور زنان جهانيان، دختر من است، و حسن و حسين، سَروران جوانان بهشت، پسران من اند. هر كس آنان را دوست بدارد، مرا دوست داشته است و هر كس آنان را دشمن بدارد، مرا دشمن داشته است و هر كس در برابر آنان بِايستد [و بستيزد]، در برابر من ايستاده است و هر كس به آنان جفا كند، به من جفا كرده است و هر كس به آنان نيكى كند، به من نيكى كرده است. خداوند، بپيوندد با كسى كه با آنان مى پيوندد، و ببُرد از كسى كه از آنها مى بُرد، و يارى دهد هر كه را يارى شان مى دهد و وا نهد هر كسى را كه آنان را وا مى نهد! خدايا! هر يك از پيامبران تو، گنجينه و اهل بيتى داشته اند و اهل بيت و گنجينه من، على و

شرح نهج البلاغة، ابن ابى الحديدـ به نقل از زيد بن ارقم ـ: در خدمت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بوديم. به ايشان در اتاقِ خود، وحى مى شد و ما منتظر ايشان بوديم، تا اين كه گرما شدّت گرفت. پس على بن ابى طالب به همراه فاطمه، حسن و حسين آمدند و در سايه ديوارى نشستند و منتظر پيامبر صلى الله عليه و آله شدند. پيامبر صلى الله عليه و آله چون بيرون آمد، آنها را ديد و به سوى آنها رفت و ما در جاى خود، ايستاده بوديم. سپس پيامبر صلى الله عليه و آله به سوى ما آمد، در حالى كه با جامه اش بر سرِ آنها سايه انداخته بود. يك سرِ جامه را پيامبر صلى الله عليه و آله و سرِ ديگر آن را على عليه السلام گرفته بود و پيامبر صلى الله عليه و آله مى فرمود: «خدايا! من آنها را دوست دارم. پس آنها را دوست بدار. خدايا! من با هر