گزند هر گزند رسانى

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خدايا! به تو پناه مى برم. از دوست نيرنگباز كه چشمانش مرا مى بيند و دلش مرا مى پايد؛ اگر خوبى ببيند، آن را مى پوشاند و اگر بديى ببيند، آن را پخش مى كند.

الزهد، ابن مباركـ به نقل از يحيى بن ابى كثير ـ: پيامبر خدا مى گفت: «خدايا! از يار غافل و همنشين بد و همسر آزار رسان، به تو پناه مى برم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به خدا پناه مى برم از همسايه بد در خانه اى كه جاى ماندن باشد. چشمانش تو را مى بينند و دلش تو را مى پايد؛ اگر تو را در خوبى و خوشى ببيند، ناراحت مى شود و اگر تو را در بدى و ناخوشى ببيند، خوش حال مى گردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خدايا! از همسايه بد در خانه اى كه جاى ماندن باشد، به تو پناه مى برم؛ اما همسايه باديه، منتقل مى شود.

امام صادق عليه السلام:يكى از دعاهاى پيامبر صلى الله عليه و آله اين بود: «به تو پناه مى برم از همسرى كه پيش از پير شدنم، مرا پير كند».

امام صادق عليه السلام:از زنان تباهكار خود، به خدا پناه ببريد.

امام على عليه السلام:بار خدايا!. از ستمِ هر ستمكارى و زورگويىِ هر زورگويى و حسادتِ هر حسودى، به تو پناه مى برم. به يارى توست كه بر دشمنان مى تازم و به واسطه توست كه به دوستىِ دوستان اميد دارم.

امام زين العابدين عليه السلام:از ستم ستمگران و نيرنگ بدخواهان و تجاوز سركشان، به خدا پناه مى برم و او را فراتر از ستايش ستايندگان، مى ستايم.

سنن أبى داوودـ به نقل از عبداللّه بن قيس ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله هرگاه از مردمى مى ترسيد، مى گفت: «بار خدايا! ما تو را سپر خود در برابر آنها قرار مى دهيم و از گزندهاى آنان، به تو پناه مى بريم».

امام حسن عليه السلامـ در نفرين بر معاويه و يارانش ـ: بار خدايا! به واسطه تو، آنان را دفع مى كنم، و از گزندهاشان به تو پناه مى آورم، و در برابرشان از تو كمك مى جويم. پس با نيرو و توان خودت ـ هر گونه و از هر راه كه خود مى خواهى ـ، مرا از آنان نگه دار، اى مهربان ترينِ مهربانان!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعايى كه به على عليه السلام آموخت ـ: بار خدايا! من از شرّ بندگانت، به تو پناه مى برم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از [گزند] چشم، به خداى بزرگ پناه ببريد؛ چرا كه چشمْ زخم، حقيقت دارد.

سنن الترمذىـ به نقل از ابن حميد ـ: خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله رفتم و گفتم: اى پيامبر خدا! مرا تعويذى بياموز كه خود را با آن، حفظ كنم (در امان بدارم). ايشان شانه ام را گرفت و فرمود: «بگو: بار خدايا! به تو پناه مى برم از شرّ گوشم، و از شرّ چشمم، و از شرّ زبانم، و از شرّ دلم، و از شرّ آبم»، يعنى آلتش.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بار خدايا! به تو پناه مى برم از گزند موجوداتى كه به شكم راه مى روند، و از گزند موجوداتى كه بر دو پا راه مى روند، و از گزند موجوداتى كه بر چهار پا راه مى روند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بار خدايا! من از دنيا به تو پناه مى برم؛ زيرا دنيا مانع آخرت مى شود.

امام صادق عليه السلام:بار خدايا! پناه مى برم به تو از دنيايى كه مانع خير آخرت شود، و از اكنونى كه مانع خير آينده شود، و از زندگى اى كه مانع خير مردن شود، و از آرزويى كه مانع عمل نيك گردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بار خدايا! من از پيسى و ديوانگى و خوره، و از بيمارى هاى بد به تو پناه مى برم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از بلاى طاقت فرسا و بدبختى دامنگير و قضاى بد و شماتت دشمن، به خدا پناه ببريد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از نادارى و كمبود و خوارى و اين كه ستم كنيد يا به شما ستم شود، به خدا پناه ببريد.

امام على عليه السلامـ به فرزندش محمّد بن حنفيّه ـ: پسرم! من از فقر بر تو مى ترسم. پس، از آن به خدا پناه ببر؛ چرا كه فقر، كاهنده دين و برنده خِرد و برانگيزنده كين است.

صحيح البخارىـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر خدا در نماز، دعا مى كرد و مى گفت: «بار خدايا! از گنهكارى و بدهكارى، به تو پناه مى برم». گوينده اى گفت: اى پيامبر خدا! شما چه قدر از بدهكارى، به خدا پناه مى بريد؟ فرمود: «مرد، هر گاه بدهكار باشد، هم دروغ مى گويد و هم بدقولى مى كند».

سنن النسائىـ به نقل از عبد اللّه بن عمرو ـ: پيامبر خدا با اين كلمات، دعا مى كرد: «بار خدايا! از چيره شدن قرض و چيره شدن دشمن و شماتت دشمنان، به تو پناه مى برم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از دعايى كه جبرئيل به ايشان آموخت ـ: بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه خوار يا رسوا شوم.

امام صادق عليه السلامـ از دعايى كه در نزد حجر الأسود گفته مى شود ـ: بار خدايا! از كفر و فقر، و جايگاه هاى رسوايى در دنيا و آخرت، به تو پناه مى برم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به مردى از انصار ـ: آيا گفتارى به تو نياموزم كه هر گاه آن را بگويى، خداوند عز و جل غم تو را بزدايد و قرض تو را ادا كند؟. هر صبح و شام بگو: «بار خدايا! از غم و اندوه، به تو پناه مى برم، و از ناتوانى و سستى به تو پناه مى برم، و از ترسويى و بخل، به تو پناه مى برم، و از چيره شدن قرض و غلبه يافتن مردان (اوباش) به تو پناه مى برم».

تيسير المطالبـ به نقل از عبد اللّه بن مسعود ـ: پيامبر خدا، [اين] شش دعا را به ما آموخت و فرمود: «آنها را به خودتان و همسرانتان و فرزندانتان بياموزيد»: از دوستى كه گم راه مى كند، و از هوسى كه نابود مى گرداند، و از كارى كه رسوا مى سازد، و از فقرى كه [خدا را] از ياد مى برد، و از توانگرى و ثروتى كه سركشى مى آورد، و از همسايه اى كه آزار مى دهد، به خدا پناه مى برم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ايمان و پرهيزگارى از خدا مى طلبم و از بدفرجامى كارها، به خدا پناه مى برم.

امام على عليه السلامـ هنگام گشت زدن در ميان كشتگان جنگ جمل ـ: از بر خاك افتادن [چنين]بد، به خدا پناه مى برم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بار خدايا! همه خوبى ها ـ چه آنها كه من مى دانم و چه آنها كه نمى دانم ـ را از تو درخواست مى كنم و از همه بدى ها ـ چه آنها كه مى دانم و چه آنها كه نمى دانم ـ، به تو پناه مى برم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از دعايى كه پس از پايان نماز مى خواند ـ: خوب ترين چيزى را كه مى دانى، از تو درخواست مى كنم و از بدترين چيزى كه مى دانى، به تو پناه مى برم؛ چرا كه تو مى دانى و ما نمى دانيم، و تو داناى نهان هايى.