عرفات

امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا در عرفات، وقوف كرد. خورشيد كه خواست غروب كند، پيش از آن كه شتاب گيرد، گفت: «بار خدايا، من از فقر و از پراكندگى امور و از شرّ آنچه در شب و روز رخ مى دهد، به تو پناه مى برم. امشب از ستم خويش، به بخشش تو پناه مى برم. امشب از ترس خويش، به امنيت تو پناه مى برم. امشب از خوارى خويش، به عزّت تو پناه مى برم. امشب، روى نيست شونده ام را به روى جاويدان تو پناه مى دهم. اى بهترين كسى كه از او درخواست مى شود! اى بخشنده ترين عطا كننده! مرا در پوشش رحمت خود قرار ده و جامه عافيتت را بر تن من بپوشان و گزند همه آفريدگانت را از من دور گردان».

الكافىـ به نقل از هارون بن خارجه ـ: شنيدم امام صادق عليه السلام در آخرين سخنش به هنگام كوچيدن [از منا به سوى مكّه] مى گويد: «بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه ستم كنم يا به من ستم شود، يا رشته خويشاوندى را ببُرم، يا همسايه اى را بيازارم».