حدیث دربارهسكوت
موسَى بنُ مُحَمَّدٍ المُحارِبِيّعَن رَجُلٍ ذَكَرَ اسمَهُ عَنِ الإِمامِ الرِّضا عليه السلام: إنَّ المَأمونَ قالَ لَهُ: أنشِدني أحسَنَ ما رُويتَهُ فِيالسُّكوتِ عَنِ الجاهِلِ وتَركِ عِتابِ الصَّديقِ، فَقالَ عليه السلام:
إنّي لَيَهجُرُنِي الصِّديقُ تَجَنُّبًافَاُريهِ أنَّ لِهَجرِهِ أسبابا
وأراهُ إن عاتَبتُهُ أغرَيتُهُفَأَرى لَهُ تَركَ العِتابِ عِتابا
وإذا بُليتُ بِجاهِلٍ مُتَحَكِّمٍيَجِدُ المُحالَ مِنَ الاُمورِ صَوابا
أولَيتُهُ مِنِّي السُّكوتَ، ورُبَّماكانَ السُّكوتُ عَنِ الجَوابِ جَوابا
فَقالَ المَأمونُ: ما أحسَنَ هذا! هذا مَن قالَهُ؟ فَقالَ: لِبَعضِ فِتيانِنا ۱.
موسى بن محمّد محاربى از مردى كه نامش را گفت و او از امام رضا عليه السلام نقل مى كند كه مأمون به ايشان گفت:بهترين شعرى را كه درباره سكوت در برابر نادان و نكوهش نكردن دوست مى دانى برايم بخوان، پس امام عليه السلام فرمود:
دوستم مرا تنها مى گذارد و دور مى شودولى من براى آن علّتهايى را در نظر مى آورم
و چنين مى بينم كه اگر سرزنشش كنم، وى را برانگيخته باشمپس سرزنش نكردنش را خود سرزنشى مى بينم
و هرگاه گرفتار نادانى زورگو مى گردمكه كارى ناشدنى را درست مى پندارد
در برابر او سكوت اختيار مى كنم كه چه بساخاموش ماندن از پاسخ، خود پاسخ است.
پس مأمون گفت: اين (شعر) چه زيبا بود چه كسى آن را سروده است؟ حضرت فرمود: آن از برخى جوانان ماست.
۱.عيون أخبار الرضا عليه السلام: 2 / 174 / 1، العدد القويّة: 293 / 21 نحوه.