حدیث دربارهآب دهان انداختن در مسجد
مسند ابن حنبل عن عبداللّه بن عمر:صَلّى رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله فِي المَسجِدِ، فَرَأى فِي القِبلَةِ نُخامَةً، فَلَمّا قَضى صَلاتَهُ قالَ:
إنَّ أحَدَكُم إذا صَلّى فِي المَسجِدِ فَإِنَّهُ يُناجي رَبَّهُ، وإنَّ اللّهَ تَبارَكَ وتَعالى يَستَقبِلُهُ بِوَجهِهِ، فَلا يَتَنَخَّمَنَّ أحَدُكُم فِي القِبلَةِ ولا عَن يَمينِهِ، ثُمَّ دَعا بِعودٍ فَحَكَّهُ بِهِ.
ثُمَّ دَعا بِخَلوقٍ ۱ فَخَضَبَهُ. ۲
مسند ابن حنبل ـ به نقل از عبداللّه بن عمر ـ:پيامبر خدا، در مسجد نماز گزارد و در سمت قبله، آب دهانى را [بر زمين] مشاهده كرد. چون نمازش به پايان رسيد، فرمود: «هر يك از شما كه به نماز مى ايستد، با پرودگارش مناجات مى كند و خداوند ـ تبارك و تعالى ـ روى خود را به سوى وى مى كند. پس هيچ يك از شما به سوى قبله و يا جانب راست آن، آب دهان نيندازد».
آن گاه، تكّه چوبى خواست و آب دهان را با آن زُدود. نيز مايع خوش بويى خواست و با آن، آن جا را شستشو داد.