حدیث دربارهپناه خواهى هاى نقل شده از امام باقر عليه السلام

الإمام الصادق عليه السلام:كانَ أبي عليه السلام يَقولُ إذا أصبَحَ: بِاسمِ اللّهِ وبِاللّهِ، وإلَى اللّهِ وفي سَبيلِ اللّهِ، وعَلى مِلَّةِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله. اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ مِن عَذابِ القَبرِ ومِن ضَغطَةِ القَبرِ ومِن ضيقِ القَبرِ، وأعوذُ بِكَ مِن سَطَواتِ اللَّيلِ وَالنَّهارِ، اللّهُمَّ رَبَّ المَشعَرِ الحَرامِ، ورَبَّ البَلَدِ الحَرامِ، ورَبَّ الحِلِّ وَالحَرامِ، أبلِغ مُحَمَّدا وآلَ مُحَمَّدٍ عَنِّي السَّلامَ. اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِدِرعِكَ الحَصينَةِ، وأعوذُ بِجَمعِكَ، أن تُميتَني غَرَقا أو حَرَقا أو شَرَقا، أو قَوَدا ۱ أو صَبرا ۲ أو مَسَمّا ۳، أو تَرَدِّيا في بِئرٍ، أو أكيلَ السَّبُعِ، أو مَوتَ الفَجأَةِ، أو بِشَيءٍ مِن ميتاتِ السَّوءِ، ولكِن أمِتني عَلى فِراشي في طاعَتِكَ وطاعَةِ رَسولِكَ صلى الله عليه و آله، مُصيبا لِلحَقِّ غَيرَ مُخطِئٍ، أو فِي الصَّفِّ الَّذي نَعَتَّهُم في كِتابِكَ: «كَأَنَّهُم بُنْيَـنٌ مَّرْصُوصٌ» ۴. اُعيذُ ۵ نَفسي ووُلدي وما رَزَقَني رَبّي بِ «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ» ـ حَتّى يَختِمَ السّورَةَ ـ، واُعيذُ نَفسي ووُلدي وما رَزَقَني رَبّي بِ «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ» ـ حَتّى يَختِمَ السّورَةَ ـ. ويَقولُ: الحَمدُ للّهِِ عَدَدَ ما خَلَقَ اللّهُ، وَالحَمدُ للّهِِ مِثلَ ما خَلَقَ [اللّهُ] ۶، وَالحَمدُ للّهِِ مِل ءَ ما خَلَقَ اللّهُ، وَالحَمدُ للّهِِ مِدادَ كَلِماتِهِ، وَالحَمدُ للّهِِ زِنَةَ عَرشِهِ، وَالحَمدُ للّهِِ رِضا نَفسِهِ، ولا إلهَ إلَا اللّهُ الحَليمُ الكَريمُ، ولا إلهَ إلَا اللّهُ العَلِيُّ العَظيمُ، سُبحانَ اللّهِ رَبِّ السَّماواتِ وَالأَرَضينَ، وما بَينَهُما ورَبِّ العَرشِ العَظيمِ. اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ مِن دَركِ الشَّقاءِ، ومِن شَماتَةِ الأَعداءِ، وأعوذُ بِكَ مِنَ الفَقرِ وَالوَقرِ ۷، وأعوذُ بِكَ مِن سوءِ المَنظَرِ فِي الأَهلِ وَالمالِ وَالوَلَدِ. ويُصَلّي عَلى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ عَشرَ مَرّاتٍ. ۸
امام صادق عليه السلام:پدرم [امام باقر عليه السلام] هرگاه صبح خود را آغاز مى كرد، مى گفت: «به نام خدا، و به يارى خدا، و به سوى خدا، و در راه خدا، و بر دين پيامبر خدا. بار خدايا! من از عذاب قبر و از فشار قبر و از تنگى قبر، به تو پناه مى آورم. از شبيخون بلاى شب و روز، به تو پناه مى برم. بار خدايا، اى پروردگار مشعر الحرام، و اى پروردگار شهر حرام (مكّه)، و اى پروردگار حِلّ و حرم! ۹ از من به محمّد و خاندان محمّد، درود رسان. بار خدايا! به جوشن محكم تو پناه مى برم و به جامعيت تو پناه مى برم از اين كه مرا با غرق شدن يا سوختن يا گلوگير شدن يا قصاص يا زجركُش شدن يا زهرخور شدن يا افتادن در چاه يا طعمه درندگان شدن يا مرگ ناگهانى يا به يكى از مُردن هاى بد، بميرانى؛ بلكه مرا در بسترم، در حالى كه فرمان بُردار تو و فرمان بُردار پيامبرتو و بر حق هستم، و نه بر خطا، بميران، يا در صف كسانى قرار ده كه آنان را در كتابت چنين وصف فرموده اى: «گويى بنايى از سُرب هستند» . خودم را و فرزندانم را و آنچه را پروردگارم روزى من كرده است، در پناه «بگو: پناه مى برم به پروردگار سپيده دم.» (تا آخر سوره فلق را مى خوانْد) در مى آورم. خودم را و فرزندانم را و آنچه را پروردگارم روزى من كرده است، در پناه «بگو: پناه مى برم به پروردگار مردم.» (تا آخر سوره ناس را مى خوانْد) در مى آورم. و مى گفت: «ستايش، خداى را به شمار آنچه آفريده است. ستايش، خداى را به مانند آنچه آفريده است. ستايش، خداى را به اندازه آنچه آفريده است. ستايش، خداى را به گستره كلماتش. ستايش، خداى را به وزن عرشش. ستايش، خداى را چندان كه خشنود شود. معبودى جز خداى بردبارِ بزرگوار نيست. معبودى جز خداى والا و بزرگ نيست. پاكا خدايى كه پروردگار آسمان ها و زمين ها و بين آنها و پروردگار عرش بزرگ است! بار خدايا! از درافتادن به [رنج] و بدبختى و از شماتت دشمن، به تو پناه مى برم. از نادارى و سنگينىِ گوش، به تو پناه مى برم. از پيشامد بد براى زن و دارايى و فرزند، به تو پناه مى برم». و [پدرم] ده بار بر محمّد و خداندان محمّد، درود مى فرستاد.
۱.
القَوَدُ: القِصاص وقتل القاتل بدل القتيل (النهاية: ج 4 ص 119 «قود»).
۲.
قتل الشيء صبرا: هو أن يمسك شيء من ذوات الروح حيّا ثمّ يرمى بشيء حتى يموت (النهاية: ج 3 ص 8 «صبر»).
۳.
قال المجلسي قدس سره: في بعض النسخ: «سُمّا» وهو أظهر (مرآة العقول: ج 12 ص 246).
۴.
الصفّ: 4.
۵.
زاد في مكارم الأخلاق هنا: «اُعيذ نفسي وديني وأهلي ومالي وولدي وما رزقني ربّي باللّه الواحد الأحد الصمد الذي لم يلد ولم يولد ولم يكن له كفوا أحد».
۶.
ما بين المعقوفين أثبتناه من المصادر الاُخرى.
۷.
الوَقْرُ: الثِقلُ في الاُذن (الصحاح: ج 2 ص 848 «وقر»).
۸.
الكافي: ج 2 ص 525 ح 13 عن أبي بصير
۹.
حريم مكّه و خارج از حريم آن.

احادیث دیگر این موضوع

۲
امام باقر عليه السلامـ در دعاى ناميده شده به «دعاى جامع» ـ: بار خدايا! به تو پناه مى برم از شرّ و از همه انواع زشتى ها، پيدا و نهانش و آنچه از سرِ غفلت سر زند، و از هر آنچه [از شرّ و گزند كه] شيطان رانده شده، بدان، آهنگ من كند، و از هر گزندى كه سلطان كينه توز بخواهد بر من بزند، از آنچه علم تو بدان احاطه دارد و تو بردور كردنش از من، توانايى. بار خدايا! به تو پناه مى برم از شب روان واژه «طَوارق» كه در متن عربى حديث آمده، جمع طارق است، به معناى: به شب آينده، حادثه شديد، شب رو و شب گرد، دزد و ساحر. جِن و اِنس (پرى و آدمى)، و توفان ها و مصيبت ها و نيرنگ هايشان، و از بزم هاى تبهكاران جِن و اِنس، و از اين كه از دين خود، لغزانده شوم و در نتيجه، آخرتم بر من تباه گردد، و از اين كه در امور معاش و زندگى ام، از جانب آنان به من زيانى برسد، يا بلايى از ايشان به من برسد كه بر آن، توانايى ندارم و تاب تحمّل آن را نمى آورم. پس ـ اى معبود من ـ مرا به رنج آن، گرفتار مساز كه در نتيجه، مرا از ياد تو منع كند و از عبادتت، باز دارد. تويى نگهدار و باز دارنده و جلوگيرنده و محافظت كننده از همه اينها.