حدیث دربارهپناه خواهى هاى نقل شده از امام باقر عليه السلام

الإمام الصادق عليه السلام:كانَ أبي عليه السلام يَخزُنُ هذَا الدُّعاءَ ويُخَبِّئُهُ ولا يُطلِعُ عَلَيهِ أحَدا «أعوذُ بِدِرعِ اللّهِ الحَصينَةِ الَّتي لا تُرامُ، وأعوذُ بِجَمعِ اللّهِ مِن كَذا وكَذا» وقولوا: كَلِماتِ الفَرَجِ. ۱
امام صادق عليه السلام:پدرم [امام باقر عليه السلام] اين دعا را پنهان و پوشيده مى داشت و اَحَدى را از آن، آگاه نمى ساخت: «به جوشن محكم آسيب ناپذير خدا، پناه مى برم و به جامعيّت خدا پناه مى برم از چه و چه» و كلمات گشايش را بگوييد.
۱.
الدعوات: ص 46 ح 112

احادیث دیگر این موضوع

۲
امام باقر عليه السلامـ در دعاى ناميده شده به «دعاى جامع» ـ: بار خدايا! به تو پناه مى برم از شرّ و از همه انواع زشتى ها، پيدا و نهانش و آنچه از سرِ غفلت سر زند، و از هر آنچه [از شرّ و گزند كه] شيطان رانده شده، بدان، آهنگ من كند، و از هر گزندى كه سلطان كينه توز بخواهد بر من بزند، از آنچه علم تو بدان احاطه دارد و تو بردور كردنش از من، توانايى. بار خدايا! به تو پناه مى برم از شب روان واژه «طَوارق» كه در متن عربى حديث آمده، جمع طارق است، به معناى: به شب آينده، حادثه شديد، شب رو و شب گرد، دزد و ساحر. جِن و اِنس (پرى و آدمى)، و توفان ها و مصيبت ها و نيرنگ هايشان، و از بزم هاى تبهكاران جِن و اِنس، و از اين كه از دين خود، لغزانده شوم و در نتيجه، آخرتم بر من تباه گردد، و از اين كه در امور معاش و زندگى ام، از جانب آنان به من زيانى برسد، يا بلايى از ايشان به من برسد كه بر آن، توانايى ندارم و تاب تحمّل آن را نمى آورم. پس ـ اى معبود من ـ مرا به رنج آن، گرفتار مساز كه در نتيجه، مرا از ياد تو منع كند و از عبادتت، باز دارد. تويى نگهدار و باز دارنده و جلوگيرنده و محافظت كننده از همه اينها.
امام صادق عليه السلام:پدرم [امام باقر عليه السلام] هرگاه صبح خود را آغاز مى كرد، مى گفت: «به نام خدا، و به يارى خدا، و به سوى خدا، و در راه خدا، و بر دين پيامبر خدا. بار خدايا! من از عذاب قبر و از فشار قبر و از تنگى قبر، به تو پناه مى آورم. از شبيخون بلاى شب و روز، به تو پناه مى برم. بار خدايا، اى پروردگار مشعر الحرام، و اى پروردگار شهر حرام (مكّه)، و اى پروردگار حِلّ و حرم! حريم مكّه و خارج از حريم آن. از من به محمّد و خاندان محمّد، درود رسان. بار خدايا! به جوشن محكم تو پناه مى برم و به جامعيت تو پناه مى برم از اين كه مرا با غرق شدن يا سوختن يا گلوگير شدن يا قصاص يا زجركُش شدن يا زهرخور شدن يا افتادن در چاه يا طعمه درندگان شدن يا مرگ ناگهانى يا به يكى از مُردن هاى بد، بميرانى؛ بلكه مرا در بسترم، در حالى كه فرمان بُردار تو و فرمان بُردار پيامبرتو و بر حق هستم، و نه بر خطا، بميران، يا در صف كسانى قرار ده كه آنان را در كتابت چنين وصف فرموده اى: «گويى بنايى از سُرب هستند» . خودم را و فرزندانم را و آنچه را پروردگارم روزى من كرده است، در پناه «بگو: پناه مى برم به پروردگار سپيده دم.» (تا آخر سوره فلق را مى خوانْد) در مى آورم. خودم را و فرزندانم را و آنچه را پروردگارم روزى من كرده است، در پناه «بگو: پناه مى برم به پروردگار مردم.» (تا آخر سوره ناس را مى خوانْد) در مى آورم. و مى گفت: «ستايش، خداى را به شمار آنچه آفريده است. ستايش، خداى را به مانند آنچه آفريده است. ستايش، خداى را به اندازه آنچه آفريده است. ستايش، خداى را به گستره كلماتش. ستايش، خداى را به وزن عرشش. ستايش، خداى را چندان كه خشنود شود. معبودى جز خداى بردبارِ بزرگوار نيست. معبودى جز خداى والا و بزرگ نيست. پاكا خدايى كه پروردگار آسمان ها و زمين ها و بين آنها و پروردگار عرش بزرگ است! بار خدايا! از درافتادن به [رنج] و بدبختى و از شماتت دشمن، به تو پناه مى برم. از نادارى و سنگينىِ گوش، به تو پناه مى برم. از پيشامد بد براى زن و دارايى و فرزند، به تو پناه مى برم». و [پدرم] ده بار بر محمّد و خداندان محمّد، درود مى فرستاد.