حدیث دربارهپناه خواهى هاى نقل شده از امام على عليه السلام
الإمام عليّ عليه السلامـ مِن دُعائِهِ المَعروفِ بِدُعاءِ الأَمانِ ـ: أنا يا رَبِّ مُستَكينٌ مُتَضَرِّعٌ إلَيكَ، عائِذٌ بِكَ، مُتَوَكِّلٌ عَلَيكَ. لا تُهلِكني إن عُذتُ بِكَ، ولُذتُ وأنَختُ بِفِنائِكَ، وَاستَجَرتُ بِكَ، إن دَعَوتُكَ يا مَولايَ فَبِذلِكَ أمَرتَني، وأنتَ ضَمِنتَ لي، وإن سَأَلتُكَ فَأَعطِني، وإن طَلَبتُ مِنكَ فَلا تَحرِمني. ۱
امام على عليه السلامـ از دعاى ايشان معروف به «دعاى امان» ـ: من ـ اى پروردگار ـ بيچاره اى هستم كه به تو التماس مى كنم و به تو پناه آورده ام. و بر تو توكّل كرده ام. مرا كه به تو پناه آورده ام و به تو متوسّل گشته ام و در آستان تو، بست نشسته ام و دست به دامان تو شده ام، هلاك مگردان. اگر تو را مى خوانم ـ سَروَرم ـ از آن روست كه به اين كار، فرمانم داده اى و خود [اجابتش را] برايم ضمانت كرده اى. از تو مى خواهم، پس عطايم كن، و از تو مى طلبم، پس محرومم مكن.
۱.مصباح الزائر: ص 94 ـ 95، بحار الأنوار: ج 100 ص 422 ح 69.