حدیث دربارهپناه خواهى هاى نقل شده از امام على عليه السلام

الإمام عليّ عليه السلامـ مِن دُعائِهِ في قُنوتِ الوَترِ ـ: يا مَن كَرَّمَني وشَرَّفَني ونَعَّمَني، أعوذُ بِكَ مِنَ الزَّقّومِ ۱، وأعوذُ بِكَ مِنَ الحَميمِ ۲، وأعوذُ بِكَ مِن مَقيلٍ فِي النّارِ بَينَ أطباقِ النّارِ، في ظِلالِ النّارِ يَومَ النّارِ، يا رَبَّ النّارِ. اللّهُمَّ إنّي أسأَ لُكَ مَقيلاً فِي الجَنَّةِ، بَينَ أنهارِها وأشجارِها، وثِمارِها ورَيحانِها، وخَدَمِها وأزواجِها، اللّهُمَّ إنّي أسأَ لُكَ خَيرَ الخَيرِ: رِضوانَكَ وَالجَنَّةَ، وأعوذُ بِكَ مِن شَرِّ الشَّرِّ: سَخَطِكَ وَالنّارِ، هذا مَقامُ العائِذِ بِكَ مِنَ النّارِ ـ ثَلاثَ مَرّاتٍ ـ. ۳
امام على عليه السلامـ از دعاى ايشان در دعاى قنوت نماز وَتْر ـ: اى آن كه مرا گرامى داشت و بزرگى بخشيد و نعمت داد! از زقّوم ۴ به تو پناه مى برم، از آب جوشان [ـِ دوزخ]به تو پناه مى برم و از خوابگاه نيم روزى در آتش در ميان طبقات آتش، در سايه هاى آتش، در روز آتش، به تو پناه مى برم، اى پروردگار آتش! بار خدايا! از تو خواهم خوابگاهى نيم روزى در بهشت، در ميان جويباران و درختانش، و ميوه ها و گل هايش، و چاكران و همسرانش. بار خدايا! بهترينِ بهترين ها را از تو خواهم: خشنودى ات و بهشت را. و از بدترينِ بدترين ها به تو پناه مى برم: ناخشنودى ات و آتش. اين جا كسى ايستاده كه از آتش، به تو پناه آورده است (سه مرتبه).
۱.الزقّوم: شجرة غبراء صغيرة الورق، ذفرة مرّة (لسان العرب: ج 12 ص 269 «زقم»).
۲.الحَميمُ: الماء الشديد الحرارة (مفردات ألفاظ القرآن: ص 254 «حمم»).
۳.كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 1 ص 492 ح 1412، بحار الأنوار: ج 87 ص 270 ح 67.
۴.درختى است در جهنم داراى ميوه بسيار تلخ كه دوزخيان از آن خورند (لغت نامه دهخدا).

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام على عليه السلامـ پيش از بالا بردن قرآن ها در جنگ صفّين ـ: بار خدايا! به تو پناه مى برم از غم و اندوه و ناتوانى و سستى و ترسويى و بخل و بدخويى و فشار قرض و چيرگى مردان (اوباش) و چيره آمدن دشمن و در پى هم آمدن روزها، شايد مراد از «روزها» جنگ و درگيرى و روزهاى دشوار باشد. و از شرّ كارهايى كه ستمگران در زمين مى كنند و از گرفتارى اى كه تاب تحمّل آن را ندارم! به تو پناه مى برم از هر چيزى كه ميان من و، تو جدايى افكند يا از تو، دور گرداند يا تو را از من، روى گردان سازد يا به سبب آن، از بهره من در نزد تو كاسته شود! و به تو پناه مى برم از اين كه خطاهايم يا ستمم يا فزونكارى ام بر خويشتن، و پيروى از هوسم و به كار بستن خواهش نفسم، مانع رحمت و احسان و لطف و بركت هاى تو و وعده اى كه بر عهده گرفته اى، [از من] شود. بار خدايا! به تو پناه مى برم از يار بد در غياب و حضور؛ [يارى] كه دلش مرا مى پايد و چشمانش مرا مى بيند و گوش هايش [سخنان] مرا مى شنود كه اگر خوبى [از من] ببيند، آن را مى پوشانَد و اگر بدى ببيند، آشكارش مى سازد. به تو پناه مى برم از طمعى كه مرا به پستى كشاند. به تو پناه مى برم از گم راهى اى كه مرا به نابودى كشانَد و از فتنه اى كه برايم پيش آيد و از گناهى كه با آن، توبه اى نباشد و از پيشامد بد براى خانواده و دارايى و فرزندان، و در هنگام خوارى مرگ! به تو پناه مى برم از كفر و شكّ و ستم و تعصّب و خشم. به تو پناه مى برم از ثروتى كه مرا به سركشى كشانَد، و از فقرى كه مرا به فراموشى [از ياد تو] اندازد، و از هوسى كه مرا به نابودى افكند. [به تو پناه مى برم] از روزى كه آغازش هراس باشد و ميانش بى تابى؛ روزى كه در آن روى ها سياه و جگرها [از تشنگى]تفتيده مى شود. به تو پناه مى برم از اين كه گناهى مرتكب شوم كه اعمال را بر باد مى دهد و هرگز، آن را نمى بخشى، و از گناهى كه مانع رسيدن به خير آخرت مى شود، و از آرزويى كه از عمل نيك، باز مى دارد، و از زيستنى كه مانع خوبْ مُردن مى شود. به تو پناه مى برم از نادانى كردن و شوخى، و از گفتار و كردار بد، و از بيمارى اى كه مرا به خود، مشغول دارد، و از تندرستى اى كه مرا [از ياد تو]غافل گرداند. به تو پناه مى برم از خستگى و فرسودگى و رنجورى و تنگنايى و زندگى جانكاه، و گم راهى و تيره روزى و خوارى و بينوايى و خودنمايى و شهرت طلبى و پشيمانى و اندوه و شكستگى و ستم و فتنه ها، و از همه گزندها و بدى ها، و از بلاى دنيا و آخرت. به تو پناه مى برم از زشتكارى هاى آشكار و پنهان. به تو پناه مى برم از هر گفتار و كردار و رفتارى كه تو دوست ندارى و نفس به آنها وسوسه مى كند. بار خدايا! به تو پناه مى برم از جنّ و آدمى، و فريب و درهم آميختگى، و از پيشامدهاى شب و روز، و از چشم زخم جنّيان و آدميان. بار خدايا! به تو پناه مى برم از شرّ نفسم، و از شرّ زبانم، و از شرّ گوشم، و از شرّ چشمم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از نفسى كه سير نشود، و از دلى كه خاشع نباشد، و از دعايى كه مستجاب نشود، و از نمازى كه [به درگاه خدا] بالا نرود. بار خدايا! مرا به هيچ عذابت، گرفتار مساز، و در هيچ گم راهى اى ميفكن. بار خدايا! به تو پناه مى برم، به استوارى پادشاهى ات، و شكست ناپذيرى قدرتت، و بزرگى سلطنتت، و از شرّ همه آفريدگانت.