حدیث دربارهپناه خواهى هاى نقل شده از امام على عليه السلام

الإمام الصادق عليه السلام:كانَ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام يَقولُ: اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ مِنَ الاِحتِلامِ، ومِن سوءِ الأَحلامِ، وأن يَلعَبَ بِيَ الشَّيطانُ فِي اليَقَظَةِ وَالمَنامِ. ۱
امام صادق عليه السلام:امير مؤمنان مى گفت: «بار خدايا! به تو پناه مى برم از محتلم شدن، و از خواب هاى بد، و از اين كه شيطان در بيدارى و خواب، با من بازى كند.
۱.الكافي: ج 2 ص 536 ح 5 عن عبد اللّه بن ميمون، كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 1 ص 471 ح 1358 عن معاوية بن عمّار، مكارم الأخلاق: ج 2 ص 46 ح 2107، فلاح السائل: ص 483 ح 329 عن بكر بن محمّد وفيه «شرّ الأحلام» بدل «سوء الأحلام»، مصباح المتهجّد: ص 122 من دون إسنادٍ إلى أحدٍ من أهل البيت عليهم السلام وليس فيها «كان أمير المؤمنين عليه السلام يقول»، بحار الأنوار: ج 76 ص 197.

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام على عليه السلامـ پيش از بالا بردن قرآن ها در جنگ صفّين ـ: بار خدايا! به تو پناه مى برم از غم و اندوه و ناتوانى و سستى و ترسويى و بخل و بدخويى و فشار قرض و چيرگى مردان (اوباش) و چيره آمدن دشمن و در پى هم آمدن روزها، شايد مراد از «روزها» جنگ و درگيرى و روزهاى دشوار باشد. و از شرّ كارهايى كه ستمگران در زمين مى كنند و از گرفتارى اى كه تاب تحمّل آن را ندارم! به تو پناه مى برم از هر چيزى كه ميان من و، تو جدايى افكند يا از تو، دور گرداند يا تو را از من، روى گردان سازد يا به سبب آن، از بهره من در نزد تو كاسته شود! و به تو پناه مى برم از اين كه خطاهايم يا ستمم يا فزونكارى ام بر خويشتن، و پيروى از هوسم و به كار بستن خواهش نفسم، مانع رحمت و احسان و لطف و بركت هاى تو و وعده اى كه بر عهده گرفته اى، [از من] شود. بار خدايا! به تو پناه مى برم از يار بد در غياب و حضور؛ [يارى] كه دلش مرا مى پايد و چشمانش مرا مى بيند و گوش هايش [سخنان] مرا مى شنود كه اگر خوبى [از من] ببيند، آن را مى پوشانَد و اگر بدى ببيند، آشكارش مى سازد. به تو پناه مى برم از طمعى كه مرا به پستى كشاند. به تو پناه مى برم از گم راهى اى كه مرا به نابودى كشانَد و از فتنه اى كه برايم پيش آيد و از گناهى كه با آن، توبه اى نباشد و از پيشامد بد براى خانواده و دارايى و فرزندان، و در هنگام خوارى مرگ! به تو پناه مى برم از كفر و شكّ و ستم و تعصّب و خشم. به تو پناه مى برم از ثروتى كه مرا به سركشى كشانَد، و از فقرى كه مرا به فراموشى [از ياد تو] اندازد، و از هوسى كه مرا به نابودى افكند. [به تو پناه مى برم] از روزى كه آغازش هراس باشد و ميانش بى تابى؛ روزى كه در آن روى ها سياه و جگرها [از تشنگى]تفتيده مى شود. به تو پناه مى برم از اين كه گناهى مرتكب شوم كه اعمال را بر باد مى دهد و هرگز، آن را نمى بخشى، و از گناهى كه مانع رسيدن به خير آخرت مى شود، و از آرزويى كه از عمل نيك، باز مى دارد، و از زيستنى كه مانع خوبْ مُردن مى شود. به تو پناه مى برم از نادانى كردن و شوخى، و از گفتار و كردار بد، و از بيمارى اى كه مرا به خود، مشغول دارد، و از تندرستى اى كه مرا [از ياد تو]غافل گرداند. به تو پناه مى برم از خستگى و فرسودگى و رنجورى و تنگنايى و زندگى جانكاه، و گم راهى و تيره روزى و خوارى و بينوايى و خودنمايى و شهرت طلبى و پشيمانى و اندوه و شكستگى و ستم و فتنه ها، و از همه گزندها و بدى ها، و از بلاى دنيا و آخرت. به تو پناه مى برم از زشتكارى هاى آشكار و پنهان. به تو پناه مى برم از هر گفتار و كردار و رفتارى كه تو دوست ندارى و نفس به آنها وسوسه مى كند. بار خدايا! به تو پناه مى برم از جنّ و آدمى، و فريب و درهم آميختگى، و از پيشامدهاى شب و روز، و از چشم زخم جنّيان و آدميان. بار خدايا! به تو پناه مى برم از شرّ نفسم، و از شرّ زبانم، و از شرّ گوشم، و از شرّ چشمم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از نفسى كه سير نشود، و از دلى كه خاشع نباشد، و از دعايى كه مستجاب نشود، و از نمازى كه [به درگاه خدا] بالا نرود. بار خدايا! مرا به هيچ عذابت، گرفتار مساز، و در هيچ گم راهى اى ميفكن. بار خدايا! به تو پناه مى برم، به استوارى پادشاهى ات، و شكست ناپذيرى قدرتت، و بزرگى سلطنتت، و از شرّ همه آفريدگانت.