حدیث دربارهعذاب قبر

صحيح مسلم عن زيد بن ثابت:بَينَمَا النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله في حائِطٍ لِبَنِي النَّجّارِ. وإذا أقبُرٌ سِتَّةٌ. فَقالَ: إنَّ هذِهِ الاُمَّةَ تُبتَلى في قُبورِها، فَلَولا ألّا تَدافَنوا ۱ لَدَعَوتُ اللّهَ أن يُسمِعَكُم مِن عَذابِ القَبرِ الَّذي أسمَعُ مِنهُ. ثُمَّ أقَبَل عَلَينا بِوَجهِهِ، فَقالَ: تَعَوَّذوا بِاللّهِ مِن عَذابِ النّارِ، قالوا: نَعوذُ بِاللّهِ مِن عَذابِ النّارِ، فَقالَ: تَعَوَّذوا بِاللّهِ مِن عَذابِ القَبرِ، قالوا: نَعوذُ بِاللّهِ مِن عَذابِ القَبرِ، قالَ: تَعَوَّذوا بِاللّهِ مِنَ الفِتَنِ ما ظَهَرَ مِنها وما بَطَنَ، قالوا: نَعوذُ بِاللّهِ مِنَ الفِتَنِ ما ظَهَرَ مِنها وما بَطَنَ، قالَ: تَعَوَّذوا بِاللّهِ مِن فِتنَةِ الدَّجّالِ، قالوا: نَعوذُ بِاللّهِ مِن فِتنَةِ الدَّجّالِ. ۲
صحيح مسلمـ به نقل از زيد بن ثابت ـ: روزى پيامبر صلى الله عليه و آله در باغى از بنى نجّار بود. و در آن باغ، شش قبر وجود داشت. فرمود: «اين امّت در گورهايشان دچار بلا [و عذاب] مى شوند و اگر نبود [بيم] آن كه يكديگر را دفن نكنيد، از خدا مى خواستم تا از عذاب قبرى كه من مى شنوم، به شما بشنواند». سپس رو به ما كرد و فرمود: «از عذاب آتش، به خدا پناه بريد». حاضران گفتند: از عذاب آتش، به خدا پناه مى بريم. آن گاه فرمود: «از عذاب قبر، به خدا پناه ببريد». حاضران گفتند: از عذاب قبر، به خدا پناه مى بريم. فرمود: «از فتنه ها، آشكار و نهانش، به خدا پناه ببريد». حاضران گفتند: از فتنه ها، آشكار و نهانش، به خدا پناه مى بريم. فرمود: «از فتنه دَجّال، به خدا پناه ببريد». حاضران گفتند: از فتنه دجّال، به خدا پناه مى بريم.
۱.
في الكلام حذف
۲.
صحيح مسلم: ج 4 ص 2200 ح 2867

احادیث دیگر این موضوع

۸
بحارالأنوار:پيامبر صلى الله عليه و آله در پايان نمازش مى گفت: «از عذاب قبر، به تو پناه مى برم». صاحب المحجّة البيضاء فى مذهب آل العباء مى گويد: آنچه از پيامبر صلى الله عليه و آله در باره پناه بردن ايشان به خدا از عذاب قبر روايت شده، براى نشان دادن مبالغه در نيازمندى به خداى متعال است. بعضى گفته اند كه اين، سخن بى دليلى است؛ زيرا درست است كه گفته شود: پيامبر صلى الله عليه و آله به آنچه از جانب خداوند بر او نازل شد، ايمان آورد. پس همان گونه كه درست است كه از مؤمن در باره ايمانش سؤال شود و بپرسند: «خدايت كيست؟» و «دينت چيست؟»، از پيامبر صلى الله عليه و آله نيز در باره ايمانش سؤال مى شود. پس دانسته شد كه حمل پناهجويى [به خدا] از عذاب قبر، بر مبالغه، بى دليل است. علاوه بر اين، پيامبر صلى الله عليه و آله مسئوليتى بزرگ بر عهده داشته است؛ چرا كه براى بيان شرايع و متوجّه ساختن دل ها به جانب خداوند بزرگ، مبعوث شد. پس چرا روا نباشد كه در باره اداى مسئوليتش از او پرسيده شود؟ حتّى گفته شده كه سؤال آن دو از پيامبران، اين است كه: «امّت خود را بر چه وضعى ترك گفتيد؟». حقيقت، آن است كه امامان نيز همانند پيامبران، در اين مسئله مشترك اند. من در كتاب هاى اماميّه اين موضوع را نفيا و اثباتا نديده ام؛ امّا آنچه دلم گواهى مى دهد، اين است كه پيامبران و امامان عليهم السلام از اين احكام، مستثنايند (بحار الأنوار، ج 6 ص 278).