حدیث دربارهعذاب قبر

مسند ابن حنبل عن اُمّ مبشّر:دَخَلَ عَلَيَّ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله وأنَا في حائِطٍ مِن حَوائِطِ بَنِي النَّجّارِ، فيه قُبورٌ مِنهُم قَد ماتوا فِي الجاهِلِيَّةِ، فَسَمِعَهُم وهُم يُعَذَّبونَ، فَخَرَجَ وهُوَ يَقولُ: اِستَعيذوا بِاللّهِ مِن عَذابِ القَبرِ. قُلتُ: يا رَسولَ اللّهِ، وإنَّهُم لَيُعَذَّبونَ في قُبورِهِم؟ قالَ: نَعَم، عَذابا تَسمَعُهُ البَهائِمُ. ۱
مسند ابن حنبلـ به نقل از اُمّ مبشّر ـ: من در بوستانى از بوستان هاى بنى نجّار بودم كه پيامبر خدا در آمد. در اين بوستان، قبرهايى از بنى نجّار بود كه در زمان جاهليت مرده بودند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرياد آنها را كه عذاب مى شدند، شنيد. پس بيرون رفت، در حالى كه مى فرمود: «از عذاب قبر، به خدا پناه بريد». من گفتم: اى پيامبر خدا! اينها در گورهايشان عذاب مى شوند؟ فرمود: «آرى؛ عذابى كه چارپايان، آن را مى شنوند».
۱.
مسند ابن حنبل: ج10 ص296 ح 27112 و ج 9 ص 296 ح 24233

احادیث دیگر این موضوع

۸
بحارالأنوار:پيامبر صلى الله عليه و آله در پايان نمازش مى گفت: «از عذاب قبر، به تو پناه مى برم». صاحب المحجّة البيضاء فى مذهب آل العباء مى گويد: آنچه از پيامبر صلى الله عليه و آله در باره پناه بردن ايشان به خدا از عذاب قبر روايت شده، براى نشان دادن مبالغه در نيازمندى به خداى متعال است. بعضى گفته اند كه اين، سخن بى دليلى است؛ زيرا درست است كه گفته شود: پيامبر صلى الله عليه و آله به آنچه از جانب خداوند بر او نازل شد، ايمان آورد. پس همان گونه كه درست است كه از مؤمن در باره ايمانش سؤال شود و بپرسند: «خدايت كيست؟» و «دينت چيست؟»، از پيامبر صلى الله عليه و آله نيز در باره ايمانش سؤال مى شود. پس دانسته شد كه حمل پناهجويى [به خدا] از عذاب قبر، بر مبالغه، بى دليل است. علاوه بر اين، پيامبر صلى الله عليه و آله مسئوليتى بزرگ بر عهده داشته است؛ چرا كه براى بيان شرايع و متوجّه ساختن دل ها به جانب خداوند بزرگ، مبعوث شد. پس چرا روا نباشد كه در باره اداى مسئوليتش از او پرسيده شود؟ حتّى گفته شده كه سؤال آن دو از پيامبران، اين است كه: «امّت خود را بر چه وضعى ترك گفتيد؟». حقيقت، آن است كه امامان نيز همانند پيامبران، در اين مسئله مشترك اند. من در كتاب هاى اماميّه اين موضوع را نفيا و اثباتا نديده ام؛ امّا آنچه دلم گواهى مى دهد، اين است كه پيامبران و امامان عليهم السلام از اين احكام، مستثنايند (بحار الأنوار، ج 6 ص 278).