حدیث دربارهعذاب قبر
مسند ابن حنبل عن اُمّ مبشّر:دَخَلَ عَلَيَّ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله وأنَا في حائِطٍ مِن حَوائِطِ بَنِي النَّجّارِ، فيه قُبورٌ مِنهُم قَد ماتوا فِي الجاهِلِيَّةِ، فَسَمِعَهُم وهُم يُعَذَّبونَ، فَخَرَجَ وهُوَ يَقولُ: اِستَعيذوا بِاللّهِ مِن عَذابِ القَبرِ. قُلتُ: يا رَسولَ اللّهِ، وإنَّهُم لَيُعَذَّبونَ في قُبورِهِم؟ قالَ: نَعَم، عَذابا تَسمَعُهُ البَهائِمُ. ۱
مسند ابن حنبلـ به نقل از اُمّ مبشّر ـ: من در بوستانى از بوستان هاى بنى نجّار بودم كه پيامبر خدا در آمد. در اين بوستان، قبرهايى از بنى نجّار بود كه در زمان جاهليت مرده بودند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرياد آنها را كه عذاب مى شدند، شنيد. پس بيرون رفت، در حالى كه مى فرمود: «از عذاب قبر، به خدا پناه بريد».
من گفتم: اى پيامبر خدا! اينها در گورهايشان عذاب مى شوند؟
فرمود: «آرى؛ عذابى كه چارپايان، آن را مى شنوند».
۱.
مسند ابن حنبل: ج10 ص296 ح 27112 و ج 9 ص 296 ح 24233