حدیث دربارهعذاب قبر

شعب الإيمان عن ميمونةـ مَولاةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله ـ: قالَ لي رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: يا مَيمونَةُ، تَعَوَّذي بِاللّهِ مِن عَذابِ القَبرِ. قُلتُ: يا رَسولَ اللّهِ، وإنَّهُ لَحَقٌّ؟ قالَ: نَعَم يا مَيمونَةُ، وإنَّ مِن أشَدِّ عَذابِ القَبرِ يا مَيمونَةُ، الغيبَةَ وَالبَولَ. ۱
شعب الإيمانـ به نقل از ميمونه، كنيز آزادشده پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: پيامبر خدا به من فرمود: «ميمونه! از عذاب قبر، به خدا پناه ببر». گفتم: اى پيامبر خدا! آن، حقيقت دارد؟ فرمود: «آرى، اى ميمونه! از سخت ترين [عوامل] عذاب قبر ـ اى ميمونه ـ غيبت كردن و [پرهيز نكردن از ترشحات] ادرار است».
۱.
شعب الإيمان: ج 5 ص 303 ح 6731

احادیث دیگر این موضوع

۸
بحارالأنوار:پيامبر صلى الله عليه و آله در پايان نمازش مى گفت: «از عذاب قبر، به تو پناه مى برم». صاحب المحجّة البيضاء فى مذهب آل العباء مى گويد: آنچه از پيامبر صلى الله عليه و آله در باره پناه بردن ايشان به خدا از عذاب قبر روايت شده، براى نشان دادن مبالغه در نيازمندى به خداى متعال است. بعضى گفته اند كه اين، سخن بى دليلى است؛ زيرا درست است كه گفته شود: پيامبر صلى الله عليه و آله به آنچه از جانب خداوند بر او نازل شد، ايمان آورد. پس همان گونه كه درست است كه از مؤمن در باره ايمانش سؤال شود و بپرسند: «خدايت كيست؟» و «دينت چيست؟»، از پيامبر صلى الله عليه و آله نيز در باره ايمانش سؤال مى شود. پس دانسته شد كه حمل پناهجويى [به خدا] از عذاب قبر، بر مبالغه، بى دليل است. علاوه بر اين، پيامبر صلى الله عليه و آله مسئوليتى بزرگ بر عهده داشته است؛ چرا كه براى بيان شرايع و متوجّه ساختن دل ها به جانب خداوند بزرگ، مبعوث شد. پس چرا روا نباشد كه در باره اداى مسئوليتش از او پرسيده شود؟ حتّى گفته شده كه سؤال آن دو از پيامبران، اين است كه: «امّت خود را بر چه وضعى ترك گفتيد؟». حقيقت، آن است كه امامان نيز همانند پيامبران، در اين مسئله مشترك اند. من در كتاب هاى اماميّه اين موضوع را نفيا و اثباتا نديده ام؛ امّا آنچه دلم گواهى مى دهد، اين است كه پيامبران و امامان عليهم السلام از اين احكام، مستثنايند (بحار الأنوار، ج 6 ص 278).