حدیث دربارهعذاب قبر

الإمام الباقر عليه السلام:اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِدِرعِكَ الحَصينَةِ، وأعوذُ بِجَمعِكَ، أن تُميتَني غَرَقا، أو حَرَقا، أو شَرَقا ۱، أو قَوَدا ۲، أو صَبرا، أو مَسَمّا، أو تَرَدِّيا في بِئرٍ، أو أكيلَ السَّبُعِ، أو مَوتَ الفَجأَةِ، أو بِشَيءٍ مِن ميتاتِ السَّوءِ، ولكِن أمِتني عَلى فِراشي في طاعَتِكَ وطاعَةِ رَسولِكَ صلى الله عليه و آله، مُصيبا لِلحَقِّ غَيرَ مُخطِئٍ، أو فِي الصَّفِّ الَّذي نَعَتَّهُم في كِتابِكَ: «كَأَنَّهُم بُنْيَـنٌ مَّرْصُوصٌ» ۳. ۴
امام باقر عليه السلام:بار خدايا! به زره استوار تو پناه مى برم و به جامعيّت تو پناه مى برم از اين كه مرا با غرق شدن، يا سوختن، يا خفه شدن، يا قصاص، يا كشته شدن در اسارت، يا مسموم شدن (گزيده شدن)، يا افتادن در چاه، يا طعمه درندگان شدن، يا مرگ ناگهانى و يا به هر يك از مردن هاى بد و دل خراش بميرانى. مرا در بسترم، در حالى كه فرمان بردار تو و فرمان بردار پيامبر تو هستم و در راه درست هستم و نه بر خطا، يا در صف آنان كه در كتاب خود در وصف آنان فرموده اى: «گويا ساختمانى استوارند» ، بميران.
۱.
شَرِقَ بريقِهِ: إذا غصّ به (النهاية: ج 2 ص 465 «شرق»).
۲.
القَودُ: القِصاص (النهاية: ج 4 ص 119 «قود»).
۳.
الصفّ: 4.
۴.
الكافي: ج 2 ص 526 ح 13 عن أبي بصير عن الإمام الصادق عليه السلام

احادیث دیگر این موضوع

۸
بحارالأنوار:پيامبر صلى الله عليه و آله در پايان نمازش مى گفت: «از عذاب قبر، به تو پناه مى برم». صاحب المحجّة البيضاء فى مذهب آل العباء مى گويد: آنچه از پيامبر صلى الله عليه و آله در باره پناه بردن ايشان به خدا از عذاب قبر روايت شده، براى نشان دادن مبالغه در نيازمندى به خداى متعال است. بعضى گفته اند كه اين، سخن بى دليلى است؛ زيرا درست است كه گفته شود: پيامبر صلى الله عليه و آله به آنچه از جانب خداوند بر او نازل شد، ايمان آورد. پس همان گونه كه درست است كه از مؤمن در باره ايمانش سؤال شود و بپرسند: «خدايت كيست؟» و «دينت چيست؟»، از پيامبر صلى الله عليه و آله نيز در باره ايمانش سؤال مى شود. پس دانسته شد كه حمل پناهجويى [به خدا] از عذاب قبر، بر مبالغه، بى دليل است. علاوه بر اين، پيامبر صلى الله عليه و آله مسئوليتى بزرگ بر عهده داشته است؛ چرا كه براى بيان شرايع و متوجّه ساختن دل ها به جانب خداوند بزرگ، مبعوث شد. پس چرا روا نباشد كه در باره اداى مسئوليتش از او پرسيده شود؟ حتّى گفته شده كه سؤال آن دو از پيامبران، اين است كه: «امّت خود را بر چه وضعى ترك گفتيد؟». حقيقت، آن است كه امامان نيز همانند پيامبران، در اين مسئله مشترك اند. من در كتاب هاى اماميّه اين موضوع را نفيا و اثباتا نديده ام؛ امّا آنچه دلم گواهى مى دهد، اين است كه پيامبران و امامان عليهم السلام از اين احكام، مستثنايند (بحار الأنوار، ج 6 ص 278).