حدیث دربارهايمن ماندن از شيطان

مصباح الشريعةـ فيما نَسَبَهُ إلَى الإِمامِ الصّادِقِ عليه السلام ـ: إذا أتاكَ الشَّيطانُ مُوَسوِسا لِيُضِلَّكَ عَن سَبيلِ الحَقِّ، ويُنسِيَكَ ذِكرَ اللّهِ، فَاستَعِذ مِنهُ بِرَبِّكَ ورَبِّهِ، فَإِنَّهُ يُؤَيِّدُ الحَقَّ عَلَى الباطِلِ، ويَنصُرُ المَظلومَ بِقَولِهِ عز و جل: «إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطَـنٌ عَلَى الَّذِينَ ءَامَنُواْ وَ عَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ» ۱، ولَن تَقدِرَ عَلى هذا ومَعرِفَةِ إتيانِهِ ومَذاهِبِ وَسوَسَتِهِ إلّا بِدَوامِ المُراقَبَةِ وَالاِستِقامَةِ عَلى بِساطِ الخِدمَةِ، وهَيبَةِ المُطَّلَعِ، وكَثرَةِ الذِّكرِ. وأمَّا المُهمِلُ لِأَوقاتِهِ فَهُوَ صَيدُ الشَّيطانِ، وَاعتَبِر بِما فَعَلَ بِنَفسِهِ مِنَ الإِغواءِ وَالاِستِكبارِ، حَيثُ غَرَّهُ وأعجَبَهُ عَمَلُهُ وعِبادَتُهُ وبَصيرَتُهُ وجُرأَتُهُ عَلَيهِ، قَد أورَثَهُ عَمَلُهُ ومَعرِفَتُهُ وَاستِدلالُهُ بِمَعقولِهِ اللَّعنَةَ عَلَيهِ إلَى الأَبَدِ، فَما ظَنُّكَ بِنَصيحَتِهِ ودَعوَتِهِ غَيرَهُ. فَاعتَصِم بِحَبلِ اللّهِ الأَوثَقِ، وهُوَ الاِلتِجاءُ وَالاِضطِرارُ بِصِحَّةِ الاِفتِقارِ إلَى اللّهِ في كُلِّ نَفَسٍ، ولا يَغُرَّنَّكَ تَزيينُهُ الطّاعاتِ عَلَيكَ، فَإِنَّهُ يَفتَحُ لَكَ تِسعَةً وتِسعينَ بابا مِنَ الخَيرِ، لِيَظفَرَ بِكَ عِندَ تَمامِ المِئَةِ، فَقابِلهُ بِالخِلافِ وَالصَّدِّ عَن سَبيلِهِ، وَالمُضادَّةِ بِأَهوائِهِ. ۲
مصباح الشريعةـ در حديثى كه به امام صادق عليه السلام نسبت داده است ـ: هر گاه شيطان وسوسه كنان به نزدت آمد تا تو را از راه حق به دَر بَرَد و ياد خدا را فراموشت سازد، از او به پروردگار خودت و پروردگار او پناه ببر؛ زيرا او حق را در برابر باطل حمايت مى كند و ستم ديده را يارى مى رساند، كه فرمود: «او را بر كسانى كه ايمان آورده اند و بر پروردگارشان توكّل مى كنند، تسلّطى نيست» و تو هرگز توان اين كار (پناه بردن از شيطان به خدا) را ندارى و نحوه آمدن او و راه هاى وسوسه اش را نمى شناسى، مگر با مراقبت هميشگى و ايستادگى بر بساط چاكرى [ـِ خدا] و ترس از صحراى محشر، و بسيارىِ ياد [ـِ خدا]. اما آن كه مراقب اوقاتش نباشد، شكار شيطان است. از آنچه شيطان بر اثر اغواگرى و گردن فرازى با خود كرد، عبرت بگير. آن جا كه عمل او و عبادتش و بينشش و گستاخى اش او را فريفت و خودبينش كرد، عملش و معرفتش و استدلالات عقلى اش، او را تا ابد گرفتار لعنت كرد. حال [كه او با خود چنين كرد،]در باره نصيحت و دعوت او نسبت به ديگران، چه خيال مى كنى؟! پس به استوارترين ريسمان خدا چنگ بزن كه همان پناه بردن به خداست و اين كه [بدانى] در هر دمى، به او نيازمندى و تو را از او گزيرى نيست. زنهار كه شيطان با زيبا جلوه دادن طاعاتت در نظر تو، فريبت ندهد؛ چرا كه شيطان نود و نه در از خوبى را بر تو مى گشايد تا در صدمين در، برتو چيره گردد. پس با ناسازگارى و بستن راه بر شيطان و مخالفت با خواهش هايش، با او مقابله كن.
۱.
النحل: 99.
۲.
مصباح الشريعة: ص 227

احادیث دیگر این موضوع

۸
تفسير الطبرىـ به نقل از يزيد بن قسيط ـ: پيامبران در بيرون از آبادى هاى خود، مسجدهايى داشتند. هر گاه پيامبرى مى خواست از پروردگارش در باره چيزى خبر بگيرد، به مسجدش مى رفت و نمازى را كه خدا بر او نوشته [و واجب كرده]بود، به جاى مى آورد و سپس آنچه مى خواست، درخواست مى كرد. روزى پيامبرى در مسجدش نشسته بود كه دشمن خدا (شيطان) آمد و ميان او و قبله نشست. آن پيامبر عليه السلام گفت: «پناه مى برم به خدا از شيطان رانده شده!». دشمن خدا گفت: آيا كسى را كه از او [به خدا]پناه مى برى، ديده اى؟ خود اوست. (خود من هستم). پيامبر عليه السلام گفت: «پناه مى برم به خدا از شيطانِ لعين!» و سه بار آن را باز گفت. دشمن خدا گفت: به من بگو كه با چه چيز، از من مى رهى؟ پيامبر صلى الله عليه و آله دو بار گفت: «نه، تو به من بگو كه با چه چيزى، بر آدميزاد چيره شوى؟». سپس هر يك از آن دو، با ديگرى گلاويز شد. پيامبر عليه السلام گفت: «خداى بلند آوازه مى فرمايد: «تو را بر بندگان من، تسلّطى نيست، مگر [بر] كسانى از گم راهان كه تو را پيروى كنند» ». دشمن خدا گفت: اين را پيش از آن كه تو به دنيا بيايى، شنيده ام! پيامبر عليه السلام گفت: «خداى بلند آوازه مى فرمايد: «و اگر از شيطان وسوسه اى به تو مى رسد، به خدا پناه ببر؛ زيرا او شنواى داناست» . به خدا سوگند كه من هرگز وجود تو را احساس نكردم، مگر آن كه از تو به خدا پناه جستم». دشمن خدا گفت: راست گفتى، با همين [كارت]، از من مى رهى. پيامبر عليه السلام گفت: «حال، تو به من بگو كه چگونه بر آدميزاد چيره مى شود؟». گفت: در هنگام خشم و در هنگام هوس، او را فرو مى گيرم.