حدیث دربارهاعياد
تهذيب الأحكام عن أبي الصباح:سَأَلتُ أبا عَبدِ اللّه عليه السلام عَنِ التَّكبيرِ فِي العيدَينِ، فَقالَ: اِثنَتا عَشرَةَ؛ سَبعٌ فِي الاُولى وخَمسٌ فِي الأَخيرَةِ، فَإِذا قُمتَ فِي الصَّلاةِ فَكَبِّر واحِدَةً، تَقولُ:
أشهَدُ أن لا إلهَ إلَا اللّهُ وَحدَهُ لا شَريكَ لَهُ، وأشهَدُ أنَّ مُحَمَّدا عَبدُهُ ورَسولُهُ، اللّهُمَّ أنتَ أهلُ الكِبرِياءِ وَالعَظَمَةِ، وأهلُ الجودِ وَالجَبَروتِ، وَالقُدرَةِ وَالسُّلطانِ وَالعِزَّةِ، أسأَ لُكَ في هذَا اليَومِ الَّذي جَعَلتَهُ لِلمُسلِمينَ عيدا، وَلِمُحَمَّدٍ صَلَّى اللّهُ عَلَيهِ وآلِهِ ذُخرا ومَزيدا، أسأَ لُكَ أن تُصَلِّيَ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ، وأن تُصَلِّيَ عَلى مَلائِكَتِكَ المُقَرَّبينَ وأنبِيائِكَ المُرسَلينَ، وأن تَغفِرَ لَنا ولِجَميعِ المُؤمِنينَ وَالمُؤمِناتِ وَالمُسلِمينَ وَالمُسلِماتِ الأَحياءِ مِنهُم وَالأَمواتِ، اللّهُمَّ إنّي أسأَ لُكَ مِن خَيرِ ما سَأَلَكَ عِبادُكَ المُرسَلونَ، وأعوذُ بِكَ مِن شَرِّ ما عاذَ مِنهُ ۱ عِبادُكَ المُخلِصونَ.
اللّهُ أكبَرُ، أوَّلُ كُلِّ شَيءٍ وآخِرُهُ، وبَديعُ كُلِّ شَيءٍ ومُنتَهاهُ، وعالِمُ كُلِّ شَيءٍ ومَعادُهُ، ومَصيرُ كُلِّ شَيءٍ إلَيهِ ومَرَدُّهُ، ومُدَبِّرُ الاُمورِ، وباعِثُ مَن فِي القُبورِ، قابِلُ الأَعمالِ، مُبدِي الخَفِيّاتِ، مُعلِنُ السَّرائِرِ.
اللّهُ أكبَرُ، عَظيمُ المَلَكوتِ، شَديدُ الجَبَروتِ، حَيٌّ لا يَموتُ، دائِمٌ لا يَزولُ، إذا قَضى أمرا فَإِنَّما يَقولُ لَهُ كُن فَيَكونُ.
اللّهُ أكبَرُ، خَشَعَت لَكَ الأَصواتُ، وعَنَت ۲ لَكَ الوُجوهُ، وحارَت دونَكَ الأَبصارُ، وكَلَّتِ الأَلسُنُ عَن عَظَمَتِكَ، وَالنَّواصي كُلُّها بِيَدِكَ، ومَقاديرُ الاُمورِ كُلُّها إلَيكَ، لا يَقضي فيها غَيرُكَ، ولا يَتِمُّ مِنها شَيءٌ دونَكَ.
اللّهُ أكبَرُ، أحاطَ بِكُلِّ شَيءٍ حِفظُكَ، وقَهَرَ كُلَّ شَيءٍ عِزُّكَ، ونَفَذَ كُلَّ شَيءٍ أمرُكَ، وقامَ كُلُّ شَيءِ بِكَ، وتَواضَعَ كُلُّ شَيءٍ لِعَظَمَتِكَ، وذَلَّ كُلُّ شَيءٍ لِعِزَّتِكَ، وَاستَسلَمَ كُلُّ شَيءٍ لِقُدرَتِكَ، وخَضَعَ كُلُّ شَيءٍ لِمُلكِكَ. اللّهُ أكبَرُ.
ويَقرَأُ الحَمدَ و «سَبِّحِ اسمَ رَبِّكَ الأَعلى»، ويُكَبِّرُ السّابِعَةَ ويَركَعُ ويَسجُدُ، ويَقومُ ويَقرَأُ الحَمدَ و «الشَّمسِ وضُحاها»، ويَقولُ:
اللّهُ أكبَرُ، أشهَدُ أن لا إلهَ إلَا اللّهُ وَحدَهُ لا شَريكَ لَهُ، وأنَّ مُحَمَّدا عَبدُهُ ورَسولُهُ، اللّهُمَّ أنتَ أهلُ الكِبرِياءِ ـ تُتِمُّهُ كُلَّهُ كَما قُلتَ أوَّلَ التَّكبيرِ ـ يَكونُ هذا القَولُ في كُلِّ تَكبيرَةٍ حَتّى يَتِمَّ خَمسُ تَكبيراتٍ. ۳
تهذيب الأحكامـ به نقل از ابوالصباح ـ: از امام صادق عليه السلام در باره تكبير گفتن در عيدهاى فطر و قربان پرسيدم. فرمود: «دوازده تكبير است، هفت تا در ركعت اوّل و پنج تا در ركعت دوم، بدين ترتيب كه چون به نماز ايستادى، يك تكبير گوى و بگو: «گواهى مى دهم كه معبودى جز خدا نيست، يگانه است و بى انباز. گواهى مى دهم كه محمّد، بنده و فرستاده اوست.
بار خدايا! تو اهل كبريا و عظمت، و اهل بخشندگى و جَبَروت، و اهل قدرت و سلطنت و عزّتى. در اين روز كه آن را براى مسلمانان، عيد قراردادى و براى محمّد ـ كه درود خدا بر او و خاندانش باد ـ اندوخته و مايه فزونى [بر مقام و منزلتش]، از تو درخواست مى كنم كه بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرستى و بر فرشتگان مُقرَّبت و پيامبران مُرسَلت نيز درود فرستى، و ما و همه مردان و زنان مؤمن و مردان و زنان مسلمان را، از زنده و مُرده شان، بيامرزى.
بار خدايا! از تو درخواست مى كنم هر آن خوبى اى را كه بندگان فرستاده ات (پيامبران) از تو درخواست كردند، و پناه مى برم به تو از هر آن بدى كه بندگان بااخلاصت از آن، به تو پناه بردند.
بزرگا خدا كه آغاز و انجامِ هر چيزى است و آغازگرو پايان هر چيز و داناى هر چيز و بازگشتگاه آن است و همه چيز به سوى او مى رود و رجوع مى كند. گرداننده كارهاست و برانگيزاننده هر آن كه در گورهاست، پذيرنده كردار، آشكار كننده پوشيده ها و هويدا كننده نهان ها [و باطن ها] است.
بزرگا خدا كه پادشاهى اش باعظمت است، پُرشوكت و توان است، زنده اى است كه هرگز نمى ميرد، پاينده اى كه زوال نمى پذيرد، هر گاه خواهد كه چيزى تحقّق يابد، فقط به آن مى گويد: «هست شو!» و آن، هست مى شود.
بزرگا خدا كه صداها در برابرت به خاموشى گرايند و چهره ها در پيشگاهت، خوارند و نگاه ها در تو حيران اند و زبان ها از بيان عظمتت، فرو مانده اند و پيشانى ها، همه در دست توست ۴ و مقدّرات امور، تمام در چنگ توست. جز تو، هيچ كس در آنها حكم نمى كند و بدون [خواست] تو، چيزى از آنها انجام نمى پذيرد.
بزرگا خدا كه نگهدارى تو، همه چيز را در ميان گرفته است و همه چيز، مقهور عزّت توست و فرمان تو، در هر چيزى نافذ است و هر چيزى قائم به توست و همه چيز در برابر عظمت تو، كوچكى مى كند و همه چيز، در برابر عزّت تو، خوار است و همه چيز، تسليم قدرت توست و همه چيز، در برابر پادشاهى تو، سر به فرمان است. بزرگا خدا!».
آن گاه، سوره حمد و «سبّح اسم ربّك الاعلى» را مى خواند و تكبير هفتم را مى گويد و ركوع و سجود، به جا مى آورد و بر مى خيزد و سوره حمد و «والشمس وضحاها» را مى خواند و مى گويد: بزرگا خدا! گواهى مى دهم كه معبودى جز خدا نيست. يگانه و بى انباز است. [گواهى مى دهم كه] محمّد، بنده و فرستاده اوست. بار خدايا! تويى اهل كبريا» و آن را همچنان كه در تكبير اوّل گفتى مى خوانى.
اين جملات را در هر تكبيرى مى گويى تا پنج تكبير، تمام شود.