حدیث دربارهاعياد

الكافي عن سعيد النقّاش:قالَ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام لي: أما إنَّ فِي الفِطرِ تَكبيرا ولكِنَّهُ مَستورٌ، قالَ: قُلتُ: وأينَ هُوَ؟ قالَ: في لَيلَةِ الفِطرِ فِي المَغرِبِ وَالعِشاءِ الآخِرَةِ، وفي صَلاةِ الفَجرِ، وفي صَلاةِ العيدِ، ثُمَّ يُقطَعُ. قالَ: قُلتُ: كَيفَ أقولُ؟ قالَ: تَقولُ: «اللّهُ أكبَرُ اللّهُ أكبَرُ، لا إلهَ إلَا اللّهُ وَاللّهُ أكبَرُ، اللّهُ أكبَرُ وللّهِِ الحَمدُ، اللّهُ أكبَرُ عَلى ما هَدانا»، وهُوَ قَولُ اللّهِ عز و جل: «وَلِتُكْمِلُواْ الْعِدَّةَ» يَعنِي الصِّيامَ «وَلِتُكَبِّرُواْ اللَّهَ عَلَى مَا هَدَاكُمْ» . ۱
الكافىـ به نقل از سعيد نقّاش ـ: امام صادق عليه السلام به من فرمود: «[عيد]فطر، تكبير دارد؛ امّا پوشيده (/ مستحب) است». گفتم: وقتش كِى است؟ فرمود: «پس از نماز مغرب و عشاى شب [عيد] فطر و پس از نماز صبح و در نماز عيد. سپس قطع مى شود». گفتم: چگونه بگويم؟ فرمود: «مى گويى: بزرگا خدا، بزرگا خدا! معبودى جز خدا نيست. بزرگا خدا، بزرگا خدا، و ستايش، خداى را! بزرگا خدا كه ما را هدايت فرمود!، و اين [تكبير]، سخن خداوند عز و جل است كه: «و تا مدّت را كامل گردانيد» ، يعنى روزه را «و خدا را براى آن كه شما را هدايت فرمود، به بزرگى ياد كنيد» ».
۱.
الكافي: ج 4 ص 166 ح 1

احادیث دیگر این موضوع

۸
كتاب من لا يحضره الفقيه:امير مؤمنان، در عيد قربان، خطبه خواند و گفت: «بزرگا خدا، بزرگا خدا! معبودى جز خدا نيست. بزرگا خدا، بزرگا خدا و ستايش، خداى را! بزرگا خدا كه ما را هدايت فرمود! ستايش، او را كه به ما نيكى نمود! ستايش، خداى را براى روزى كردن دام هاى زبان بسته به ما». على عليه السلام هر گاه نماز ظهر عيد قربان را مى خواند، تكبير را آغاز مى كرد و هنگام نماز صبح آخرين روز ايّام تشريق، تكبير گفتن را قطع مى كرد. پس از هر نمازى، تكبير مى گفت و مى گفت: «بزرگا خدا، بزرگا خدا! معبودى جز خدا نيست. بزرگا خدا، بزرگا خدا و ستايش، خداى را!». و چون به نمازگاه مى رسيد، جلو مى ايستاد و بدون گفتن اذان و اقامه، نماز جماعت را بر پا مى داشت. پس از نماز بر منبر مى رفت و سخن خود را چنين آغاز مى كرد: «بزرگا خدا، بزرگا خدا، بزرگا خدا به وزن عرشش و چندان كه خشنود شود! و به شمارِ قطرات باران و درياهايش، براى او نيكوترين نام هاست. ستايش، خداى را چندان كه خشنود شود. او ارجمند و آمرزگار است. بزرگا خدا كه بزرگ و با كبرياست! معبودى سربلند است، مهربانى مهرورز است، با آن كه [بر كيفر دادن و انتقام] تواناست، مى بخشد و از رحمت او، جز گم راهان، كسى نوميد نمى شود!». بزرگا خداى بزرگ! فراوان مى گويم كه معبودى جز او نيست. پاكا خدا كه مهرورز و تواناست!».