نُعَيم بن دُجاجه اسدى

امام صادق عليه السلام:امير مؤمنان، سخنى درباره بِشْر بن عُطارِد تميمى شنيد و در پى او فرستاد. فرستاده امير مؤمنان، او را در ميان بنى اسد ديد و دستگيرش كرد؛ امّا نُعَيم بن دُجاجه اسدى برخاست و او را از دست وى رهانْد. پس امير مؤمنان به سوى نعيم فرستاد و او را آوردند و فرمان داد كه [به مجازات اين عمل خلاف]، او را بزنند. نعيم به على عليه السلام گفت: بدان كه ـ به خدا سوگند ـ ماندن دركنار تو مايه خوارى است و جدا شدن از تو، موجب كفر است. چون اين سخن را از او شنيد، به او فرمود: «اى نعيم! از تو گذشتيم؛ چرا كه خداوند عز و جل مى فرمايد: «بدى را به بهترين گونه پاسخ دِه» . اين سخنت كه گفتى: در كنار تو ماندن، مايه خوارى است، كار زشتى است كه مرتكب شدى و اين گفته ات كه: جدا شدن از تو، موجب كفر