عمّار بن ياسر

أنساب الأشرافـ به نقل از ابو مِخْنَف ـ: مِقداد بن عمرو و عمّار بن ياسر و طَلحه و زُبير با تنى چند از ديگر ياران پيامبر خدا نامه اى [به عثمان]نوشتند و بدعت هاى عثمان را در آن برشمردند و او را از خدا بيم دادند و به او اعلام كردند كه اگر از آنها دست نكشد، بر سرش مى ريزند. عمّار، نامه را گرفت و نزد عثمان آورد و آغاز آن را خواند. عثمان به او گفت: آيا از ميان آنان، تو بر من در مى آيى؟ عمّار گفت: زيرا من خيرخواه ترينِ آنان براى تو ام. عثمان [به طعنه] گفت: اى پسر سميّه! دروغ مى گويى. عمّار گفت: به خدا سوگند، من هم پسر سميّه ام و هم پسر ياسر. پس عثمان دستور داد كه دست ها و پاهاى عمّار را از هم باز كنند. سپس با پاهايش ـ كه در چكمه بود ـ چنان بر بيضه هاى عمّار كوفت كه فتق گرفت و چون ناتوان

أنساب الأشرافـ از ابومخنف ـ: در بيت المال مدينه جعبه اى بود كه زيور آلات و جواهرات در آن قرار داشت. عثمان براى يكى از اعضاى خانواده اش زيور آلاتى از آن برداشت. مردم، زبان به اعتراض گشودند و به تندى با او سخن گفتند تا وى را خشمگين ساختند. عثمان، خطبه خواند و گفت: ما نيازمان را از اين مال عمومى برمى گيريم، هر چند برخى را خوش نيايد. على عليه السلام به او فرمود: «در اين صورت، جلويت گرفته مى شود و ميان تو و آن، جدايى انداخته مى شود». و عمّار بن ياسر گفت: خدا را گواه مى گيرم كه نخستين كسى هستم كه آن را ناپسند مى دارد. عثمان گفت: اى پسر زن ختنه نشده! بر من گستاخى مى كنى؟ او را بگيريد. پس دستگير شد و عثمانْ وارد شد و او را فراخواند و كتك زد تا بيهوش شد. سپس وى را بيرون آوردند و به منزل

الكامل فى التاريخ:عمّار بن ياسر [در صِفّين]، نزد مردم (سپاه على عليه السلام) آمد و گفت: بار خدايا! تو مى دانى كه من اگر مى دانستم رضايت تو در اين است كه خود را به اين دريا بيفكنم، مى افكندم. بار خدايا! تو مى دانى كه اگر مى دانستم رضايت تو در اين است كه نوك شمشيرم را بر شكمم بگذارم و سپس چنان بر آن خم شوم كه از پشتم خارج شود، چنان مى كردم و امروز، هيچ كارى را نمى شناسم كه چون جهاد با اين فاسقان، تو را خشنود سازد، و اگر كارى را مى شناختم كه تو را خشنودتر مى كند، بى گمان، آن را انجام مى دادم. به خدا سوگند، قومى را مى بينم كه چنان بر شما ضربه مى زنند كه باطلگرايان از آن به ترديد مى افتند و به خدا سوگند، اگر بر ما ضربه مى زدند و ما را تا زير نخل هاى هَجَر ۳ مى راندند، باز ترديد نمى كردم كه

رجال الكشّىـ به نقل از حُمران بن اَعيَن، از امام باقر عليه السلام ـ: گفتم: درباره عمّار، چه مى گويى؟ سه بار فرمود: «خداوند، عمّار را رحمت كند! همراه امير مؤمنان جنگيد و به شهادت رسيد». با خود گفتم: مقامى از اين برتر، وجود ندارد؟ پس به من رو كرد و فرمود: «شايد مى گويى مانند آن سه نفر ۲ است! هرگز!». گفتم: عمّار، از كجا مى دانست كه در آن روز، كشته مى شود؟ فرمود: چون ديد جنگْ هر لحظه شديدتر مى شود و شمار كشته ها فراوان تر مى گردد، صف جنگ را ترك كرد و نزد امير مؤمنان آمد و گفت: اى امير مؤمنان! اين، همان [روز موعود]است؟ فرمود: «به جايت بازگرد». پس سه بارْ آن را پرسيد و هر بار [على عليه السلام] به او مى فرمود: «به جايت بازگرد» و در بار سوم به او فرمود: «آرى». پس عمّار به جايگاهش بازگشت