حارث بن ربيع

شرح نهج البلاغةـ به نقل از حبّه عُرَنى ـ: روزى با على عليه السلام مى رفتيم. برگشت و جويريه را در پشت سرش و در دور دست ديد. پس ندا داد: «اى جويريه! پدرى براى تو مباد ۲ شتاب كن و خود را به من برسان. آيا نمى دانى كه من تو را مى خواهم و دوستت دارم؟». جويريه به سوى او دويد. [على عليه السلام] به او فرمود: «من چيزهايى را به تو مى گويم. آنها را به ياد داشته باش». سپس پنهانى با هم گفتگو كردند و جويريه به او گفت: اى امير مؤمنان! من مردى فراموشكارم. به او فرمود: «من سخنم را دوباره به تو مى گويم تا حفظش كنى» و سپس در آخر سخنانش به او فرمود: «اى جويريه! دوست ما را تا آن گاه كه ما را دوست مى دارد، دوست بدار و چون با ما دشمنى كرد، دشمنش شو، و دشمن ما را تا آن گاه كه ما را دشمن مى دارد، دشمن بدار و چون