حدیث دربارهقيس بن سعد بن عُباده

تاريخ الطبرىـ به نقل از كعبِ والبى ـ: على عليه السلام همراه محمّد بن ابى بكر، نامه اى به مردم مصر فرستاد و چون محمّد با آن نامه بر قيس درآمد، قيس به او گفت: امير مؤمنان، چه منظورى دارد؟ چه چيزى [نظر] او را دگرگون كرده است؟ آيا كسى ميان من و او را به هم زده است؟ محمّد بن ابى بكر به او گفت: نه؛ و اين حكومت، حكومت تو باشد! گفت: نه، به خدا سوگند، لحظه اى در كنار تو نمى مانم، و هنگام بركنارى اش خشمناك شد و از آن جا به سوى مدينه آمد و وارد مدينه شد و حَسّان بن ثابت ـ كه هوادار عثمان بود ـ به شماتت او آمد و به او گفت: على بن ابى طالب، تو را در حالى بر كنار كرد كه عثمان را كشته اى. پس گناه برايت ماند و [على] خوب از تو سپاس گذارى نكرد. قيس بن سعد به او گفت: اى نابيناى كوردل! به خدا سوگند، اگر ميان قوم من و تو جنگ درنمى گرفت، گردنت را مى زدم. از نزدم بيرون رو. سپس قيس و سهل بن حُنَيف [از مدينه] بيرون آمدند تا بر على عليه السلام درآمدند و قيس، حقيقت ماجرا را براى على عليه السلام بازگفت و على عليه السلام او را تصديق كرد. سپس قيس و سهل در صِفّين در كنار على عليه السلام حضور يافتند.