حدیث دربارهعمّار بن ياسر

الكامل فى التاريخ:عمّار بن ياسر [در صِفّين]، نزد مردم (سپاه على عليه السلام) آمد و گفت: بار خدايا! تو مى دانى كه من اگر مى دانستم رضايت تو در اين است كه خود را به اين دريا بيفكنم، مى افكندم. بار خدايا! تو مى دانى كه اگر مى دانستم رضايت تو در اين است كه نوك شمشيرم را بر شكمم بگذارم و سپس چنان بر آن خم شوم كه از پشتم خارج شود، چنان مى كردم و امروز، هيچ كارى را نمى شناسم كه چون جهاد با اين فاسقان، تو را خشنود سازد، و اگر كارى را مى شناختم كه تو را خشنودتر مى كند، بى گمان، آن را انجام مى دادم. به خدا سوگند، قومى را مى بينم كه چنان بر شما ضربه مى زنند كه باطلگرايان از آن به ترديد مى افتند و به خدا سوگند، اگر بر ما ضربه مى زدند و ما را تا زير نخل هاى هَجَر ۳ مى راندند، باز ترديد نمى كردم كه ما بر حقيم و آنان بر باطل اند. سپس گفت: چه كسى رضايت خدا، صاحب حقيقى اش، را مى جويد و قصد بازگشت به دارايى و فرزندانش را ندارد؟ گروهى نزد وى آمدند. گفت: به سوى اين قومِ مدّعىِ خونخواهى عثمان برويم، كه به خدا سوگند، خونخواه او نيستند، بلكه دنيا را مَضمَضه كرده و شيفته آن گشته اند و فهميده اند كه اگر به حقْ گردن نهند، ميان آنان و آنچه كه در آن غوطه ورند، جدايى مى اندازد و پيشينه اى هم ندارند كه بدان وسيله، حقّ اطاعت و ولايت بر مردم بيابند. پس به پيروان خود نيرنگ زدند و گفتند: «امام ما به ستمْ كشته شد» تا بدين گونه، پادشاه و سلطان شوند. پس به اين جا رسيدند كه مى بينيد، و اگر اين ادّعا نبود، دو نفر هم پيرو آنان نمى شدند. بار خدايا! اگر ما را يارى دهى، دير زمانى است كه يارى مى دهى، و اگر كار را به سود آنان كنى، پس به سبب بدعت هايى كه در ميان بندگانت پديد آورده اند، عذابى دردناك را براى آنها ذخيره كن.