حدیث دربارهزيد بن صُوحان

الإمام الصادق عليه السلام:لَمّا صُرِعَ زَيدُ بنُ صوحانَ رَحمَةُ اللّهِ عَلَيهِ يَومَ الجَمَلِ جاءَ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام حَتّى جَلَسَ عِندَ رَأسِهِ، فَقالَ: يَرحَمُكَ اللّهُ يا زَيدُ، قَد كُنتَ خَفيفَ المَؤونَةِ عَظيمَ المَعونَةِ. قالَ: فَرَفَعَ زَيدٌ رأسَهُ إلَيهِ وقالَ: وأنتَ فَجَزاكَ اللّهُ خَيرا يا أميرَ المُؤمِنينَ، فَوَاللّهِ ما عَلِمتُكَ إلّا بِاللّهِ عَليما، وفي اُمِّ الكِتابِ عَلِيّا حَكيما، وأنَّ اللّهَ في صَدرِكَ لَعَظيمٌ، وَاللّهِ ما قاتَلتُ مَعَكَ عَلى جَهالَةٍ، ولكِنّي سَمِعتُ اُمَّ سَلَمَةَ زَوجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله تَقولُ: سَمِعتُ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقولُ: مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَلِيٌّ مَولاهُ، اَللّهُمَّ والِ مَن والاهُ، وعادِ مَن عاداهُ، وَانصُر مَن نَصَرَهُ، وَاخذُل مَن خَذَلَهُ. وكَرِهتُ وَاللّهِ أن أخذُلَكَ فَيَخذُلَنِي اللّهُ. ۱

امام صادق عليه السلام:چون در جنگ جمل، زيد بن صوحان ـ كه رحمت خدا بر او باد ـ بر زمين افتاد، امير مؤمنان آمد و بالاى سرش نشست و فرمود: «اى زيد! خدا تو را بيامرزد، كه كم هزينه و بسيار يارى رسان بودى!». پس زيد، سرش را به سوى او بلند كرد و گفت: و خدا به تو نيز ـ اى امير مؤمنان ـ جزاى خير بدهد كه ـ به خدا سوگند ـ تو را جز اين گونه نمى شناسم كه خداشناس و در لوح محفوظ، بزرگ و حكيم هستى و خدا در دلت بزرگ است. به خدا سوگند، از سرِ جهالت، همراه تو نجنگيدم؛ بلكه از اُمّ سلمه همسر پيامبر صلى الله عليه و آله شنيدم كه مى گفت: شنيدم پيامبر خدا فرمود: «هركه من مولاى اويم، پس على مولاى اوست. بار خدايا! دوستدارش را دوست بدار و دشمنش را دشمن بدار و ياورش را ياورى كن و وا گذارنده اش را وا گذار» و به خدا سوگند، ناپسند داشتم كه تو را وا گذارم و خدا هم مرا وا نهد.

۱.رجال الكشّي: ج 1 ص 284 الرقم 119، الاختصاص: ص 79 كلاهما عن عبد اللّه بن سنان.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت نوید داده شدگان به بهشت شماری از یاران امام علی علیه السلام +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

تاريخ دمشقـ به نقل از ابوسليمان ـ: چون سلمان فارسى بر ما وارد شد، نزدش رفتيم تا براى [آموختنِ]ما، قرآن بخواند. سلمان گفت: قرآن، [به زبان]عربى است. از مردى عرب بخواهيد كه آن را برايتان بخواند. پس زيد بن صُوحان براى ما قرائت مى كرد و سلمان، گوش مى داد و اگر او جايى خطا مى كرد، تذكّر مى داد.

تاريخ دمشقـ به نقل از ابوقُدامه ـ: سلمان در مدائن بر ما حكومت داشت و با آن كه امير ما بود، گفت: ما فرمان داريم كه پيشنماز شما نشويم. اى زيد! جلو بِايست. زيد بن صُوحان، پيشنماز ما شد و برايمان سخنرانى مى كرد.

الطبقات الكبرىـ به نقل از مِلْحان بن ثروان ـ: سلمان در روز جمعه به زيد بن صُوحان مى گفت: برخيز و به قومت تذكّر بده.

تاريخ بغدادـ به نقل از حُمَيد بن هلال ـ: زيد بن صوحان، شب را به عبادت برمى خاست و روز را روزه مى گرفت و شب جمعه را اِحيا مى داشت و اين بر همسرش گران مى آمد. خبر اين كارها به سلمان رسيد و آمد و از زيد، جويا شد. همسرش گفت: اين جا نيست. سلمان گفت: تو را سوگند مى دهم كه خوراكى آماده سازى و بهترين لباس هايت را بپوشى و سپس به دنبال زيد بفرستى. پس زيد آمد و سلمان، خوراك را پيش كشيد و گفت: اى زيد عزيز! بخور. زيد گفت: من روزه دارم. گفت: اى زيد عزيز! بخور. از دينت نمى كاهد (يا مكاه). بدترين شيوه رفتن، تند رفتن است. چشمت بر تو حقّى دارد، بدنت بر تو حقّى دارد و همسرت نيز بر تو حقّى دارد. بخور، اى زيد عزيز! پس زيد خورد و شيوه پيشينش را رها كرد.

الطبقات الكبرىـ به نقل از ابن ابى هُذَيل ـ: عمر بن خطّاب، زيد بن صوحان را فراخواند و خود او را سوار مَركب كرد ـ همان گونه كه شما با اميران خود، رفتار مى كنيد ـ. سپس به مردم رو كرد و گفت: با زيد و يارانش اين گونه رفتار كنيد.

الطبقات الكبرىـ به نقل از عبد اللّه بن ابى هُذَيل ـ: نمايندگان اهالى كوفه ـ كه زيد بن صوحان نيز در ميان آنها بود ـ، بر عمر وارد شدند. و عمر، خود، زيد را بر مَركبْ سوار كرد و گفت: اى اهالى كوفه! با زيد، چنين رفتار كنيد؛ وگرنه شما را عقوبت مى كنم.

الطبقات الكبرىـ به نقل از ابراهيم ـ: زيد بن صوحان، سخن مى گفت. عربى باديه نشين به او گفت: از سخنت خوشم مى آيد؛ ولى [بريده بودنِ]دستت مرا به ترديد مى اندازد. دست چپ زيد بن صوحان در نبرد جلولاء، قطع شده بود و عرب بيابانى، بريدن دست زيد را به خاطر دزدى مى پنداشته و يا قصد طعنه زدن داشته است. (م) زيد گفت: مگر نمى بينى كه دست چپ است. عرب گفت: به خدا، نمى دانم كه دست راست را [در حدّ دزدى]قطع مى كنند يا دست چپ را! زيد گفت: خداوند، راست گفت كه: «اعراب باديه نشين در كفر و نفاق، سخت ترند و به ندانستن حدود الهى كه بر پيامبرش نازل كرده، سزاوارترند» .

البَرصان والعَرجان:زيد بن صوحان عبدى، سخنور و شه سوار و فرمانده بود و در حديثى [نبوى]با ذكر سلسله راويان آمده است كه: «يكى از اعضايش پيش تر به سوى بهشت مى رود». و زيد، همان كسى است كه به على بن ابى طالب ـ كه رحمت خدا بر هر دو باد ـ گفت: من فردا كشته مى شوم. گفت: «چرا؟». گفت: در خواب ديدم كه دستم از آسمان فرود آمد. پس دستم مرا فرا مى خوانَد. پس چون عمير بن يثربى، در نبرد تن به تن، زيد را از پاى درآورد، على بن ابى طالب عليه السلام در عبور از كنار كشتگان [جنگ جمل]بر سرِ جنازه او ايستاد و فرمود: «هان! به خدا سوگند، من تو را جز اين گونه نمى شناسم: يارى ات هميشگى و هزينه ات [براى من]اندك بود».