حدیث دربارهحُكَيم بن جَبَلة
سير أعلام النّبلاء:لَم يَزَل يُقاتِلُ يَومَ الجَمَلِ حَتّى قُطِعَت رِجُلهُ، فَأَخَذَها وضَرَبَ بِهَا الَّذي قَطَعَها فَقَتَلَهُ بِها، وَبَقِيَ يُقاتِلُ عَلى رِجلٍ واحِدَةٍ ويَرتَجِزُ، ويَقولُ:
يا ساقُ لَن تُراعي
إنَّ مَعي ذِراعي
أحمي بِها كُراعي ۱
فَنَزَفَ مِنهُ دَمٌ كَثيرٌ، فَجَلَسَ مُتَّكِئا عَلَى المَقتولِ الَّذي قَطَعَ ساقَهُ، فَمَرَّ بِهِ فارِسٌ، فَقالَ: مَن قَطَعَ رِجلَكَ؟
قالَ: وِسادَتي!
فَما سُمِعَ بِأَشجَعَ مِنهُ. ثُمَّ شَدَّ عَلَيهِ سُحَيمٌ الحُدّانِيُّ فَقَتَلَهُ. ۲
سير أعلام النبلاء:حُكَيم در جنگ جمل ۳ مى جنگيد تا آن كه پايش قطع شد. پس آن را برداشت و بر [سر]كسى كه آن را قطع كرده بود، كوفت و او را كُشت و همچنان با يك پا مى جنگيد و رَجَز مى خواند و مى گفت:
اى ساق پا! نگران مباش
دستم با من است
كه با آن از ساقم حمايت مى كنم.
پس خون فراوانى از او رفت و بر همان مقتولى كه پايش را قطع كرده بود، تكيه زد و نشست. سوارى بر او گذشت و گفت: چه كسى پايت را قطع كرد؟ گفت: تكيه گاهم! پس شجاع تر از او شنيده نشده است. سپس سحيم حدّانى بر او يورش بُرد و او را كُشت.