محمّد بن حنفيّه
1 حدیث
شرح نهج البلاغة عن سعيد بن جبير:خَطَبَ عَبدُ اللّهِ بنُ الزُّبَيرِ فَنالَ مِن عَلِيٍّ عليه السلام، فَبَلَغَ ذلِكَ مُحَمَّدَ ابنَ الحَنَفَيِّةِ، فَجاءَ إلَيهِ وهُوَ يَخطُبُ، فَوُضِعَ لَهُ كُرسِيٌّ، فَقَطَعَ عَلَيهِ خُطبَتَهُ، وقالَ: يا مَعشَرَ العَرَبِ، شاهَتِ الوُجوهُ، أ يُنَتَقصُ عَلِيٌّ وأنتُم حُضورٌ؟! إنَّ عَلِيّا كانَ يَدَ اللّهِ عَلى أعداءِ اللّهِ، وصاعِقَةً مِن أمرِهِ، أرسَلَهُ عَلَى الكافِرينَ وَالجاحِدينَ لِحَقِّهِ، فَقَتَلَهُم بِكُفرِهِم فَشَنؤوهُ وأبغَضوهُ، وأضمَروا لَهُ الشَّنَفَ وَالحَسَدَ، وَابنُ عَمِّهِ صلى الله عليه و آله حَيٌّ بَعدُ لَم يَمُت، فَلَمّا نَقَلَهُ اللّهُ إلى جوِارِهِ وأحَبَّ لَهُ ما عِندَهُ، أظهَرَت لَهُ رِجالٌ أحقادَها، وشَفَت أضغانَها، فَمِنهُم مَنِ ابتَزَّ
شرح نهج البلاغةـ به نقل از سعيد بن جبير ـ: عبد اللّه بن زبير سخنرانى كرد و به على عليه السلام ناسزا گفت. اين خبر به محمّد بن حنفيّه رسيد. به سوى عبد اللّه آمد و او در حال سخنرانى بود. برايش صندلى گذاشتند.
او سخنرانى عبد اللّه را قطع كرد و گفت: اى گروه عرب! رويتان سياه! شما حاضريد و به على، بد گفته مى شود؟! على، دست خدا عليه دشمنان خدا بود و آذرخشى از فرمان خدا بود كه خدا وى را بر كافران و منكران حقّش فرستاده بود.
على، آنان را به خاطر كفرشان كشت و آنان، كينه وى را به دل گرفتند و گفتند، وى را دشمن داشتند و دشمنى و حسدِ به وى را پنهان داشتند. اين، زمانى بود كه پسر عمويش (پيامبر خدا) هنوز زنده بود.
وقتى خداوند عز و جل پسر عمويش را نزد خويش برد و آنچه نزدش بود، براى او پسنديد، گروهى كينه