عامر بن عبد اللّه بن زبير

الأمالى، طوسىـ به نقل از صالح بن كيسان ـ: عامر بن عبد اللّه بن زبير (كه از خردمندان قريش بود)، شنيد كه يكى از پسرانش از على بن ابى طالب عليه السلام بدگويى مى كند. پس به وى گفت: پسرم! از على بدگويى نكن؛ چرا كه دين، چيزى را نساخته است كه دنيا بتواند آن را منهدم سازد و دنيا چيزى را نساخته است، مگر آن كه دين، آن را نابود كرده است. اى پسرم! بنى اميّه در مجالسشان زبان به دشنام گفتن به على بن ابى طالب مى گشايند و در منبرهايشان وى را لعن مى كنند. سوگند به خدا، در حقيقت، آنان دو بازوى او را گرفته اند و او را به آسمان مى كشند (عزّت مى بخشند). بنى اُميّه به ستايش گذشتگان و پيشينيان خود مى پردازند؛ امّا چنان است كه گويى چيزى گنديده تر از شكمبه مُردار را مى گشايند! چنين است كه تو را از دشنام گفتن