نفرين پيامبر بر دشمنى ورزان با على
9 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ في عَلِيٍّ عليه السلام ـ: اللّهُمَّ والِ مَن والاهُ، اللّهُمَّ عادِ مَن عاداهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره على عليه السلام ـ: خداوندا! دوستش را دوست بدار و دشمنش را دشمن بدار.
۱.سنن ابن ماجة: ج 1 ص 43 ح 116، مسند ابن حنبل: ج 6 ص 401 ح 18506، فضائل الصحابة لابن حنبل: ج 2 ص 596 ح 1016 كلّها عن البرّاء بن عازب و ص 597 ح 1017، المستدرك على الصحيحين: ج 3 ص 118 ح 4576، خصائص أمير المؤمنين للنسائي: ص 150 ح 79، المعجم الكبير: ج 5 ص 195 ح 5069 والأربعة الأخيرة عن زيد بن أرقم، المعجم الأوسط: ج 2 ص 24 ح 1111 عن أبي هريرة، أنساب الأشراف: ج 2 ص 357 عن بريدة بن الحصيب، مروج الذهب: ج 2 ص 437.
عنه صلى الله عليه و آلهـ في عَلِيٍّ عليه السلام ـ: اللّهُمَّ والِ مَن والاهُ، وعادِ مَن عاداهُ، وَانصُر مَن نَصَرَهُ، وَاخذُل مَن خَذَلَهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره على عليه السلام ـ: خداوندا! دوستش را دوست بدار و دشمنش را دشمن بدار، و يارى كننده اش را يارى كن و خواركننده اش را خوار گردان.
۱.الجمل: ص 81؛ فضائل الصحابة لابن حنبل: ج 2 ص 599 ح 1022 عن عمرو ذي مرّ وليس فيه «واخذل من خذله»، تاريخ دمشق: ج 42 ص 228 ح 8727 عن جابر بن عبد اللّه.
عنه صلى الله عليه و آله:مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَلِيٌّ مَولاهُ؛ اللّهُمَّ والِ مَن والاهُ، وعادِ مَن عاداهُ، وأحِبَّ مَن أحَبَّهُ، وأبغِض مَن أبغَضَهُ، وَانصُر مَن نَصَرَهُ، وَاخذُل مَن خَذَلَهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه من مولاى اويم، على مولاى اوست. خداوندا! با هر كه با على دوستى مى كند، دوستى كن و با هر كه با على دشمنى مى كند، دشمنى كن و هر كه او را دوست مى دارد، دوستش بدار و با هر كه با او كينه مى ورزد، كينه بوَرز و هر كه او را يارى مى كند، يارى اش كن و هر كه او را خوار مى كند، خوارش گردان.
۱.تاريخ دمشق: ج 42 ص 219 ح 8713 عن زيد بن أرقم.
الإمام الحسن عليه السلام:دَعا [رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله] وهُوَ عَلَى المِنبَرِ عَلِيّا، فَاجتَذَبَهُ بِيدِهِ فَقالَ: اللّهُمَّ والِ مَن والاهُ، وعادِ مَن عاداهُ، اللّهُمَّ مَن عادى عَلِيّا فَلا تَجعَل لَهُ فِي الأرضِ مَقعَدا، ولا فِي السَّماءِ مَصعَدا، وَاجعَلهُ في أسَفلِ دَرَكٍ ۱ مِنَ النّارِ. ۲
امام حسن عليه السلام:] پيامبر خدا] بر منبر بود كه على عليه السلام را خواست و دست وى را گرفت و فرمود: «خداوندا! دوستش را دوست بدار و دشمنش را دشمن بدار. خداوندا! براى دشمن على، بر روى زمين، نشيمنگاهى و در آسمان، راه عروجى قرار مده و او را در اعماق آتش، جاى ده».
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:عادى اللّهُ مَن عادى عَلِيّا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه با على دشمنى كند، با خدا دشمنى كرده است.
۱.الإصابة: ج 2 ص 373 الرقم 2560، اُسد الغابة: ج 2 ص 238 الرقم 1589، كنز العمّال: ج 11 ص 601 ح 32899 نقلاً عن ابن مندة وكلّها عن رافع مولى عائشة.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در حَجّة الوداع، در حالى كه بر شترش نشسته و دستش بر شانه على عليه السلام بود ـ: خداوندا! آيا ابلاغ كردم؟ خداوندا! آيا ابلاغ كردم؟ اين، پسر عموى من و پدر فرزندان من است. خداوندا! دشمنانش را در آتش، واژگون ساز.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ خطاب به على عليه السلام ـ: خداوند، دشمن تو را بكُشد و با دشمنت دشمن باشد!
۱.الجمل: ص 81، الفصول المختارة: ص 245، بشارة المصطفى: ص 166، مائة منقبة: ص 99 ح 43 كلاهما عن رافع مولى عائشة.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ خطاب به على عليه السلام ـ: خداوندْ بكشد كسى را كه با تو بجنگد و با تو دشمنى ورزد!
۱.الكافئة: ص 34 ح 34، المسترشد: ص 603 ح 273 وفيه «عادى اللّه من يعاديك» وكلاهما عن رافع مولى عائشة، اليقين: ص 200 ح 49 عن نافع مولى عائشة، بحار الأنوار: ج 32 ص 282 ح 229.
الإصابة عن ابن الزبير:قَدِمَ مُعاوِيَةُ حاجّا، فَدَخَلَ المَسجِدَ، فَرَأى شَيخا لَهُ ضَفيرَتانِ كانَ أحسَنَ الشُّيوخِ سَمتا وأنظَفَهُم ثَوبا، فَسَأَلَ فَقيلَ لَهُ: إنَّهُ ابنُ عُرَيضٍ، فَأَرسَلَ إلَيهِ فَجاءَ فَقالَ: ما فَعَلَت أرضُكَ تَيماءُ؟ قالَ: باقِيَةٌ، قالَ: بِعنيها، قالَ: نَعَم، ولَولَا الحاجَةُ ما بِعتُها. وَاستَنشَدَهُ مَرثِيَّةَ ابنِهِ لِنَفسِهِ فَأَنشَدَهُ، ودارَ بَينَهُما كَلامٌ فيهِ ذِكرُ عَلِيٍّ، فَغَضَّ ابنُ عُرَيضٍ مِن مُعاوِيَةَ، فَقالَ مُعاوِيَةُ: ما أراهُ إلّا قَد خَرِفَ، فَأَقيموهُ، فَقالَ: ما خَرِفتُ، ولكِن أنشُدُكَ اللّهَ يا مُعاوِيَةُ، أما تَذكُرُ ـ يا مُعاوِيَةُ ـ لَمّا كُنّا جُلوسا عِندَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، فَجاءَ عَلِيٌّ فَاستَقبَلَهُ النَّبِيُّ صلى
الإصابةـ به نقل از ابن زبير ـ: معاويه به قصد حج به مكّه آمد و داخل مسجد شد. پيرمردى را ديد كه دو گيس بافته شده داشت و خوش چهره ترين و پاكيزه لباس ترينِ پيرمردها بود. معاويه نام او را پرسيد. به وى گفتند كه او پسر عُرَيض است.
معاويه كسى را به دنبال پيرمرد فرستاد و او آمد. معاويه به وى گفت: زمينى را كه در تَيماء ۲ داشتى، چه كردى؟
پيرمرد گفت: هست.
معاويه گفت: آن را به من بفروش؟
پيرمرد گفت: باشد؛ [امّا] اگر [به پول آن] نياز نداشتم، آن را نمى فروختم.
معاويه از او خواست كه مرثيه اى را كه براى پسرش سروده بود، بخواند. او آن مرثيه را خواند. ميان آن دو، سخنْ بالا گرفت تا اين كه از على عليه السلام سخن به ميان آمد و ابن عُرَيض از معاويه خشمگين شد. معاويه گفت: خِرِف شده است.
پيرمرد را بلند