حدیث دربارهنفرين پيامبر بر دشمنى ورزان با على

عنه صلى الله عليه و آلهـ لِعَلِيٍّ عليه السلام ـ: قاتَلَ اللّهُ مَن يُقاتِلُكُ ومَن يُعاديكَ! ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ خطاب به على عليه السلام ـ: خداوندْ بكشد كسى را كه با تو بجنگد و با تو دشمنى ورزد!

۱.الكافئة: ص 34 ح 34، المسترشد: ص 603 ح 273 وفيه «عادى اللّه من يعاديك» وكلاهما عن رافع مولى عائشة، اليقين: ص 200 ح 49 عن نافع مولى عائشة، بحار الأنوار: ج 32 ص 282 ح 229.

کلیدواژه‌ها دشمنی با امام علی بر حذر داشتن از کین ورزی به امام علی نفرین پیامبر بر دشمنی ورزان با علی

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره على عليه السلام ـ: خداوندا! دوستش را دوست بدار و دشمنش را دشمن بدار.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره على عليه السلام ـ: خداوندا! دوستش را دوست بدار و دشمنش را دشمن بدار، و يارى كننده اش را يارى كن و خواركننده اش را خوار گردان.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه من مولاى اويم، على مولاى اوست. خداوندا! با هر كه با على دوستى مى كند، دوستى كن و با هر كه با على دشمنى مى كند، دشمنى كن و هر كه او را دوست مى دارد، دوستش بدار و با هر كه با او كينه مى ورزد، كينه بوَرز و هر كه او را يارى مى كند، يارى اش كن و هر كه او را خوار مى كند، خوارش گردان.

امام حسن عليه السلام:] پيامبر خدا] بر منبر بود كه على عليه السلام را خواست و دست وى را گرفت و فرمود: «خداوندا! دوستش را دوست بدار و دشمنش را دشمن بدار. خداوندا! براى دشمن على، بر روى زمين، نشيمنگاهى و در آسمان، راه عروجى قرار مده و او را در اعماق آتش، جاى ده».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه با على دشمنى كند، با خدا دشمنى كرده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در حَجّة الوداع، در حالى كه بر شترش نشسته و دستش بر شانه على عليه السلام بود ـ: خداوندا! آيا ابلاغ كردم؟ خداوندا! آيا ابلاغ كردم؟ اين، پسر عموى من و پدر فرزندان من است. خداوندا! دشمنانش را در آتش، واژگون ساز.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ خطاب به على عليه السلام ـ: خداوند، دشمن تو را بكُشد و با دشمنت دشمن باشد!

الإصابةـ به نقل از ابن زبير ـ: معاويه به قصد حج به مكّه آمد و داخل مسجد شد. پيرمردى را ديد كه دو گيس بافته شده داشت و خوش چهره ترين و پاكيزه لباس ترينِ پيرمردها بود. معاويه نام او را پرسيد. به وى گفتند كه او پسر عُرَيض است. معاويه كسى را به دنبال پيرمرد فرستاد و او آمد. معاويه به وى گفت: زمينى را كه در تَيماء تَيماء، جايى نزديك كوفه از سمت شام است (معجم البلدان: ج 5 ص 345). داشتى، چه كردى؟ پيرمرد گفت: هست. معاويه گفت: آن را به من بفروش؟ پيرمرد گفت: باشد؛ [امّا] اگر [به پول آن] نياز نداشتم، آن را نمى فروختم. معاويه از او خواست كه مرثيه اى را كه براى پسرش سروده بود، بخواند. او آن مرثيه را خواند. ميان آن دو، سخنْ بالا گرفت تا اين كه از على عليه السلام سخن به ميان آمد و ابن عُرَيض از معاويه خشمگين شد. معاويه گفت: خِرِف شده است. پيرمرد را بلند كردند. گفت: من ديوانه نيستم؛ امّا اى معاويه! تو را به خدا سوگند، آيا آن زمان را به ياد نمى آورى كه نزد پيامبر خدا نشسته بوديم و على وارد شد. پيامبر صلى الله عليه و آله از وى استقبال كرد و فرمود: «خداوند، آن را كه با تو مى جنگد، بكُشد و دشمنت را دشمن بدارد!»؟