ملخ

1 حدیث
الإمام عليّ عليه السلام:وإن شِئتَ قُلتَ فِي الجَرادَةِ، إذ خَلَقَ لَها عَينَينِ حَمراوَينِ، وأسرَجَ لَها حَدَقَتَينِ قَمراوَينِ، وجَعَلَ لَهَا السَّمعَ الخَفِيَّ، وفَتَحَ لَهَا الفَمَ السَّوِيَّ، وجَعَلَ لَهَا الحِسَّ القَوِيَّ، ونابَينِ بِهِما تَقرِضُ، ومِنجَلَينِ بِهِما تَقبِضُ. يَرهَبُهَا الزُّرّاعُ في زَرعِهِم، ولا يَستَطيعونَ ذَبَّها، ولَو أجلَبوا بِجَمعِهِم، حَتّى تَرِدَ الحَرثَ في نَزَواتِها، وتَقضِيَ مِنهُ شَهَواتِها. وخَلقُها كُلُّهُ لا يُكَوِّنُ إصبَعاً مُستَدِقَّةً. ۱
امام على عليه السلام:اگر مى خواهى، از ملخ بگويم كه [خداوند] براى او، دو چشم سرخ آفريده و دو حدقه ماه گون افروخته است، و برايش گوشى ناپيدا ساخته و دهانى متناسب گشوده و حسّى قوى قرار داده است، و دو دندان كه با آنها بِبُرد، و دو دستِ داس گونه كه با آنها بگيرد. كشاورزان، از او بر كِشتشان بيم دارند، و اگر همه گِرد آيند، براى دفع او توانمند نيستند تا كِشتشان را از بلاى ملخْ دفع كنند، و خواسته هايشان را از آن كِشتْ بر آورده سازند، حالْ آن كه همه جثّه او به مقدار انگشتى باريك نيست.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 185، الاحتجاج: ج 1 ص 483 ح 117، بحار الأنوار: ج 3 ص 27 ح 1؛ ربيع الأبرار: ج 4 ص 459.