خفّاش
1 حدیث
الإمام عليّ عليه السلام:ومِن لَطائِفِ صَنعَتِهِ وعَجائِبِ خِلقَتِهِ ما أرانا مِن غَوامِضِ الحِكمَةِ في هذِهِ الخَفافيشِ الَّتي يَقبِضُهَا الضِّياءُ الباسِطُ لِكُلِّ شَيءٍ، ويَبسُطُهَا الظَّلامُ القابِضُ لِكُلِّ حَيٍّ، وكَيفَ عَشِيَت أعيُنُها عَن أن تَستَمِدَّ مِنَ الشَّمسِ المُضيئَةِ نوراً تَهتَدي بِهِ في مَذاهِبِها، وتَتَّصِلُ بِعَلانِيَةِ بُرهانِ الشَّمسِ إلى مَعارِفِها. ورَدَعَها بِتَلَألُوَ ضِيائِها عَنِ المُضِيِّ في سُبُحاتِ إشراقِها. وأكَنَّها في مَكامِنِها عَنِ الذَّهابِ في بُلَجِ ائتِلاقِها، فَهِيَ مُسدَلَةُ الجُفونِ بِالنَّهارِ عَلى حِداقِها. وجاعِلَةُ اللَّيلِ سِراجاً تَستَدِلُّ بِهِ فِي التِماسِ أرزاقِها. فلا يَرُدُّ أبصارَها إسدافُ ظُلمَتِهِ، ولا تَمتَنِعُ مِنَ المُضِيِّ فيهِ
امام على عليه السلام:از جـمله ظـرافت هاى صـنعـت و شگفتى هاى آفرينش او، حكمت هاى نهفته در اين خفاش هاست كه به ما نشان داده است؛ خفّاش هايى كه نور ـ كه گشاينده [ديده] هر چيزى است ـ ديده آنها را مى بندد، و تاريكى شب ـ كه ديده هر موجود زنده اى را مى بندد ـ ديده آنها را باز مى كند؛
و اين كه: چگونه ديدگانشان توان آن را ندارد كه از خورشيد درخشان، نورى به چنگ آورد تا بدان، در رفت و آمدشان راه را بيابند، و در هنگام آشكار شدن نور خورشيد، خود را به آنچه مى خواهند، برسانند؟
و اين كه: چگونه خداوند با درخشش نور خورشيد، آنها را از رفتن به جاهايى كه جلوه گاهِ آفتاب اند، بازداشته است و آنها را در آشيانه هايشان، از رفتن به جايى كه پرتوهاى خورشيد مى درخشند، پنهان نموده است؟
از اين رو، در روز، پلك ها را