ديه بچّه بر عهده خليفه
1 حدیث
الإمام الصادق عليه السلام:كانَتِ امرَأَةٌ بِالمَدينَةِ تُؤتى، فَبَلَغَ ذلِكَ عُمَرَ، فَبَعَثَ إلَيها فَرَوَّعَها، وأمَرَ أن يُجاءَ بِها إلَيهِ، فَفَزِعَتِ المَرأَةُ فَأَخَذَها الطَّلقُ، فَانطَلَقَت إلى بَعضِ الدّورِ فَوَلَدَت غُلاما فَاستَهَلَّ ۱ الغُلامُ ثُمَّ ماتَ، فَدَخَلَ عَلَيهِ مِن رَوعَةِ المَرأَةِ ومِن مَوتِ الغُلامِ ما شاءَ اللّهُ.
فَقالَ لَهُ بَعضُ جُلَسائِهِ: يا أميرَ المُؤمِنينَ، ما عَلَيكَ مِن هذا شَيءٌ، وقالَ بَعضُهُم: وما هذا! قالَ: سَلوا أبَا الحَسَنِ، فَقالَ لَهُم أبُو الحَسَنِ عليه السلام:
لَئنِ كُنتُمُ اجتَهَدتُم ما أصَبتُم، ولَئِن كُنتُم قُلتُم بِرَأيِكُم لَقَد أخطَأتُم! ثُمَّ قالَ: عَلَيكَ دِيَةُ الصَّبِيِّ. ۲
امام صادق عليه السلام:در مدينه، زنى بدكاره بود. خبر به عمر رسيد. كسى را نزد او فرستاد واورا ترساند و فرمان داد كه او را نزد وى بياورند.
زن به شدّت ترسيد و دچار درد زايمان شد. به خانه اى رفت و بچّه اش را سقط كرد. بچّه، گريه اى كرد و مُرد.
از ترسيدن زن و مُردن بچّه، ترس بسيارى بر جان عمر افتاد. بعضى ازهم مجلسيان او گفتند: اى امير مؤمنان! در اين جريان، تو هيچ مسئوليتى ندارى. بعضى ديگر گفتند: اين [ترس تو، به خاطر] چيست؟
[عمر] گفت: از ابو الحسن (على) بپرسيد.
على عليه السلام به آنان فرمود: «اگر اجتهاد كرديد [كه عمر مسئول نيست]، به حكم واقعى دست نيافته ايد و اگر از پيش خود گفتيد، اشتباه كرده ايد».
آن گاه [به عمر] فرمود: «ديه بچّه بر عهده توست».