حدیث دربارهشنواى بينا

دانشنامه امیرالمؤمنین(ع) ج ۱۱، ص ۶۴، ح ۵۱۰۹

امام علی علیه‌السلام

شنواى بينا

عنه عليه السلام:كانَ. سَميعا إذ لا مَسموعٌ. ۱

امام على عليه السلام:پيش از آن كه شنيدنى اى باشد،. او شنوا بود.

۱.الكافي: ج 1 ص 139 ح 4 عن محمّد بن أبي عبد اللّه رفعه، التوحيد: ص 309 ح 2 عن عبد اللّه بن يونس وكلاهما عن الإمام الصادق عليه السلام.

کلیدواژه‌ها صفات ثبوتی شنوای بینا

احادیث دیگر این موضوع

۸

امام على عليه السلام:هر كس سخن گويد، خداوندْ گفتارش را مى شنود، و هر كس سكوت كند، او درونش را مى داند.

امام على عليه السلام:[خداوند،] شنواى صداهاى گوناگون است، بى آن كه اندام هايى داشته باشد.

امام على عليه السلام:[خداوند،] شنواست، نه با ابزار.

امام على عليه السلام:[خداوند،] شنواست، نه با اندام.

امام على عليه السلام:[خداوند،] شنواست، نه با گشودن اندام [شنوايى].

امام على عليه السلام:هر شنونده اى جز خداوند، از شنيدن صداهاى آهسته، ناشنواست، و صداهاى بلند [نيز]او را كر مى سازد، و صداهاى دور از او، به وى نمى رسند، و هر بيننده اى جز او، از ديدن رنگ هاى ناپيدا و اجسام [ريز و]ظريف، نابيناست.

امام على عليه السلام:زمانى كه بين آفريده هايش ديدنى اى نبود، او [خداوند] بينا بود.

امام على عليه السلام:[خداوند،] بينايى است كه به [داشتن] حس بينايى، توصيف نمى شود.