پرهيز از غفلت

امام على عليه السلامـ در سخنرانى اش در توصيف گم راه ـ: او در فرصتى كه خدا داده، به غافلانْ تمايل مى ورزد و با گناهكاران، شب را به روز مى آورد، بدون راهى كه به مقصودش رسانَد و بدون پيشوايى كه راهبرش باشد. تا آن كه [خداوند] از كيفر گناهشان پرده برداشت، و از پرده هاى غفلت، بيرونشان آورد، پسْ به چيزى روى آوردند كه بِدان پشت كرده بودند و پشت به چيزى كردند كه روى بدان آورده بودند؛ امّا نه از آنچه مى خواستند و بدان رسيدند، سودى بُردند، و نه از آنچه حاجت خويش بِدان روا كردند، بهره اى خوردند. من، خودم و شما را از اين جايگاه، برحذر مى دارم. هر كس بايد از تلاش خود، سود بَرَد؛ زيرا بينا كسى است كه بشنود و بينديشد و بنگرد و ببيند و از عبرت ها سود بَرَد و آن گاه، جاده هاى روشن را بپيمايد و از فرو