حدیث دربارهعمر بن خطّاب

الإمام الباقر عليه ‏السلام: جاءَ أعرابِيّانِ إلى عُمَرَ يَختَصِمانِ، فَقالَ عُمَرُ: يا أبَا الحَسَنِ! اقضِ بَينَهُما، فَقَضى عَلِيٌّ عليه ‏السلام عَلى أحَدِهِما، فَقالَ المَقضِيُّ عَلَيهِ [لِعُمَرَ]: يا أميرَ المُؤمِنينَ! هذا يَقضي بَينَنا؟! فَوَثَبَ إلَيهِ عُمَرُ، فَأَخَذَ بِتَلبيبِهِ ۱ ثُمَّ قالَ: وَيحَكَ! ما تَدري مَن هذا؟ هذا مَولايَ ومَولى كُلِّ مُؤمِنٍ، ومَن لَم يَكُن مَولاهُ فَلَيسَ بِمُؤمِنٍ. ۲
امام باقر عليه ‏السلام: دو باديه‏نشين، پيشِ عمر آمدند و داورى خواستند. عمر گفت: اى ابو الحسن! بين آنان داورى كن. على عليه ‏السلام به ضرر يكى از آن دو داورى كرد. آن كه به ضرر او داورى شده بود، به [عمر] گفت: اى امير مؤمنان! اين بين ما داورى كند؟! عمر به وى حمله كرد و يقه‏اش را گرفت و گفت: واى بر تو! مى‏دانى اين كيست؟ اين، مولاى من و مولاى هر مؤمن است و هر كس كه او مولايش نباشد، مؤمن نيست.
۱.يقال: أخذ بتَلْبيبه: إذا جمعتَ ثيابه عند صدره ونحره، ثمّ جررتَه (النهاية: ج 1 ص 193 «تلب»).
۲.المناقب للخوارزمي: ص 161 ح 191 عن إبراهيم بن حيّان، ذخائر العقبى: ص 126 من دون إسنادٍ إلى المعصوم؛ المناقب للكوفي: ج 2 ص 386 ح 861 عن إبراهيم بن حبّان، بشارة المصطفى: ص 236 عن إبراهيم بن حيّان، شرح الأخبار: ج 1 ص 110 ح 31 عن إبراهيم بن خيار وكلّها نحوه، كشف الغمّة: ج 1 ص 299.

احادیث دیگر این موضوع

۸
الأمالى، طوسى ـ به نقل از موسى بن عبد اللّه‏ اسدى ـ : وقتى مردم بصره شكست خوردند، على بن ابى طالب، دستور داد عايشه را در قصر ابو خلف، جاى دهند. وقتى در آن جاى گرفت، عمّار بن ياسر به نزدش آمد و گفت: اى مادر! شمشير زدن فرزندانت براى دينشان را چگونه ديدى؟ عايشه گفت: اى عمّار! آيا چون پيروز شدى، خود را برحق مى‏پندارى؟ گفت: من بيشتر از اين [كه ربطى به پيروزى‏ام داشته باشد]، خود را بر حق مى‏دانم. سوگند به خدا، اگر ما را با شمشير مى‏زديد، به گونه‏اى كه ما را به نخلستان‏هاى منطقه هَجَر مى‏رانديد، باز هم مى‏دانستيم كه ما بر حقّيم و شما بر باطليد. عايشه به وى گفت: چنين توهّم كرده‏اى؟ اى عمّار! از خدا بترس. تو كهنْ‏سال شده‏اى، استخوانت فرسوده و عمرت پايان يافته است و به خاطر فرزند ابو طالب، دينت را از دست دادى. عمّار گفت: سوگند به خدا، من از بينِ ياران پيامبر خدا براى خودم انتخابى كردم و ديدم كه على، از همه آنان نسبت به كتاب خداوند عز و جل پُرخوان‏تر است و نسبت به تأويل آن، آگاه‏تر است و از همه آنان، بيشتر حرمت آن را نگه مى‏دارد و به سنّت پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله، آشناتر است؛ افزون بر خويشاوندى او با پيامبر خدا و زيادى گرفتارى و رنجش او در راه اسلام. آن‏گاه، عايشه ساكت شد.