حدیث دربارهفاطمه ، دختر پيامبر

عنها عليهاالسلامـ خِطابا لِقَومٍ وَقَفوا خَلفَ بابِ بَيتِها لِأَخذِ البَيعَةِ مِنَ الإِمامِ عَلِيٍّ عليه السلام ـ: لا عَهدَ لي بِقَومٍ أسوَأَ مَحضَرا مِنكُم؛ تَرَكتُم رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله جِنازَةً بَينَ أيدينا، وقَطَعتُم أمرَكُم فيما بَينَكُم، ولَم تُؤَمِّرونا، ولَم تَرَوا لَنا حَقّا، كَأَنَّكُم لَم تَعلَموا ما قالَ يَومَ غَديرِ خُمٍّ! وَاللّهِ لَقَد عَقَدَ لَهُ يَومَئِذٍ الوَلاءَ؛ لِيَقطَعَ مِنكُم بِذلِكَ مِنهَا الرَّجاءَ، ولكِنَّكُم قَطَعتُمُ الأَسبابَ بَينَكُم وبَينَ نَبِيِّكُم، وَاللّهُ حَسيبٌ بَينَنا وبَينَكُم فِي الدُّنيا وَالآخِرَةِ. ۱

حضرت فاطمه عليهاالسلامـ خطاب به مردمى كه براى گرفتن بيعت از امام على عليه السلام در خانه اش اجتماع كرده بودند ـ: گروهى بد انجمن تر از شما سراغ ندارم. جنازه پيامبر خدا را بر روى دست ما رها كرديد و حكومت را بين خودتان تمام كرديد و ما را به فرمانروايى برنگزيديد و براى ما حقّى قائل نشديد. گويى كه شما آنچه [پيامبر خدا]در روز غدير خم فرمود، نمى دانيد. سوگند به خدا، در آن روز، پيمان فرمانروايى را براى او بست تا بدين وسيله، اميد شما را از حكومت، قطع كند؛ امّا شما رابطه بين خود و پيامبرتان را قطع كرديد، و خداوند، بين ما و شما در دنيا و آخرت، حساب خواهد كشيد.

۱.الاحتجاج: ج 1 ص 202 ح 37 عن عبد اللّه بن عبد الرحمن، بحار الأنوار: ج 28 ص 205 ح 3.

کلیدواژه‌ها علی از زبان اهل بیت فاطمه دختر پیامبر

احادیث دیگر این موضوع

فاطمه عليهاالسلام دختر پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از سخنان ايشان پس از درگذشت پدرش، هنگامى كه بر ابو بكر در آمد و او در بين گروه بسيارى از مهاجران، انصار و ديگران بود ـ: اى مردم! بدانيد كه من، فاطمه ام و پدرم محمّد صلى الله عليه و آله است. اوّلين و آخرين سخن را مى گويم. آنچه مى گويم، خطا نيست، و آنچه انجام مى دهم، بيرون از اندازه نيست: «قطعا براى شما پيامبرى از خودتان آمد كه بر او دشوار است شما در رنج بيفتيد. به [هدايت] شما حريص و نسبت به مؤمنان، دلسوزِ مهربان است» . اگر خود را منسوب به او بدانيد و او را بشناسيد، مى دانيد كه او پدر من است، نه پدرِ زنان شما و برادرِ پسر عموى من است و نه برادرِ مردان شما. خداوند ـ تبارك و تعالى ـ به وسيله پدر من، شما را نجات داد، پس از آن حوادث و پس از آن كه وى را به مردانِ جسور و گرگ وشان عرب و سرپيچى كنندگان اهل كتاب، مبتلا كرد. «هر بار كه آتشى براى پيكار بر افروختند، خدا آن را خاموش ساخت» يا سلطه گرى شيطانى سر برآورد و يا گروهى از مشركان، دهان گشودند و او برادرش [على]را در كامشان افكند و على، جز آن هنگامى كه گوش هايشان را پاكوب كرد، برنگشت و با شمشيرش شعله افروزى آنان را خاموش ساخت، با پذيرا بودن رنج در راه خدا و كوشش در كار خدا، و در حالى كه به پيامبر خدا نزديك، سرورى در بين اولياى خدا، آماده، ناصح، پرتلاش و كوشا بود و در راه خدا، ملامت هيچ ملامت كننده اى را پذيرا نشد.

الأمالى، طوسىـ به نقل از ابن عبّاس ـ: گروهى از زنان مهاجران و انصار، در بيمارى حضرت فاطمه عليهاالسلام به عيادتش رفتند و به وى گفتند: درود بر تو، اى دختر پيامبر خدا! حالت چگونه است؟ فرمود: «سوگند به خدا، ناخشنود از دنياتان و خشمگين بر مردانتان، صبح كردم. آنان را امتحان كردم و افكندم. آنان را آزمودم و از آنان، بيزار شدم. چه زشت اند سستْ رأيان، بد سخنان و سستْ نيزگان! «راستى چه زشت است آنچه براى خود پيش فرستادند كه [در نتيجه،] خدا بر ايشان خشم گرفت و پيوسته در عذاب مى مانند» . سوگند به خدا كه گناه آن را بر گردنشان آويختم و عارِ آن را بر چهره شان پاشيدم. بريده و به خاك ماليده باد [بينىِ] گروه ستمكاران! واى بر آنان! چگونه آن (حكومت) را از ابو الحسن دور ساختند؟! سوگند به خدا، جز شمشيرِ بازدارنده اش و عقوبت دهى اش در ميدان نبرد و خشم، و تسليم ناپذيرى اش در راه خدا، چيزى باعث انتقام گرفتن از او نشد. سوگند به خدا، اگر از زمامى كه پيامبر خدا به او داده بود، دست مى كشيدند، او آن را به دست مى گرفت و آن را به ملايمت، پيش مى بُرد؛ چون او پايه هاى رسالت و ريشه هاى نبوت و محلّ هبوط روح امين و آگاه به كار دين در دنيا و آخرت است: «آرى. اين، همان خُسران آشكار است» . سوگند به خدا، نه بينىِ شتر مجروح مى شد، و نه سوارش آزرده. آنان را به سرچشمه آبى صاف، زلال، گوارا و سرشار مى رسانْد كه در كناره هاى آن، آب بيرون مى زد و گِل و لاى كناره اش پيدا نمى شد و آنان را سيراب شده از آن بيرون مى آورد، به گونه اى كه از سيرابى، سنگين مى شدند؛ و خود از آن بهره اى نمى گرفت، جز به مقدار آب نوشيدن [تشنه] براى سيراب شدن و [غذا خوردن] براى جلوگيرى از شدّت گرسنگى، و [در اين هنگام]، بر آنان، بركات [خداوند] از آسمان و زمين فرو مى ريخت؛ ولى [به علّت كارشان]، خداوند، آنان را به خاطر آنچه انجام دادند، مؤاخذه خواهد كرد. بيا و گوش كن! تا زنده اى، روزگار، چيزهاى شگفت را نشانت مى دهد، اگر چه پس از مرگ، شگفت زده تر مى شوى. چگونه مى انديشند، به كدام پايه اى تكيه كرده اند، و به كدام دستاويز چنگ زده اند؟ «وه، چه بد مولايى و چه بد دمسازى!» و «چه بد جانشينانى هستند براى ستمگران!» . دنباله روان را به جاى پيشتازان گرفتند، چموش را جاى به كار كُشته، و دُم را به جاى شانه! واى بر قومى كه «مى پندارند كه كار شايسته انجام مى دهند» . «به هوش باشيد كه آنان، فسادگران اند، ليكن نمى فهمند» . «آيا كسى كه به سوى حقْ رهبرى مى كند، سزاوارتر است كه مورد پيروى قرار گيرد يا كسى كه راه نمى نمايد، مگر آن كه [خود]هدايت شود؟ شما را چه شده است؟ چگونه داورى مى كنند؟» . [حكومت،] آبستن شده است. اندكى صبر كنيد تا بزايَد. آن گاه، در قدَح هاى بزرگ، [به جاى شير،]خون تازه و سمّ كشنده و سوزان بدوشيد. در اين هنگام است كه برباطل روندگان، خسارت ببينند، و پسينيان، فرجام آنچه را كه پيشينيان بر پا كرده اند، خواهند ديد. پس از آن، براى فتنه هاى آن، دست [از جانتان] بشوييد و جانتان را براى افتادن در فتنه، مطمئن كنيد. و بشارت بادتان به شمشير بُرنده و به هرج و مرج دايم و فراگير و به استبداد ستمكاران، كه ثروت هايتان را تهى گردانَد و جمعتان را درو كند. حسرت بر آنان كه خبرها بر ايشان مخفى مانْد! «آيا ما [بايد] شما را در حالى كه بدان اكراه داريد، به آن وادار كنيم؟» ».