حدیث دربارهمن و على عليهماالسلام از يك درختيم

تاريخ دمشق عن جابر بن عبد اللّه:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله بِعَرَفاتٍ وعَلِيٌّ تُجاهَهُ، فَأَومَأَ إلَيَّ وإلى عَلِيٍّ فَأَتَينَا النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله وهُوَ يَقولُ: اُدنُ يا عَلِيُّ، فَدَنا مِنهُ عَلِيٌّ، فَقالَ: ضَع خَمسَكَ في خَمسي ـ يَعني كَفَّكَ في كَفّي ـ يا عَلِيُّ، خُلِقتُ أنَا وأنتَ مِن شَجَرَةٍ؛ أنَا أصلُها، وأنتَ فَرعُها، وَالحَسَنُ وَالحُسَينُ أغصانُها، فَمَن تَعَلَّقَ بِغُصنٍ مِنها دَخَلَ الجَنَّةَ. ۱

تاريخ دمشقـ به نقل از جابر بن عبد اللّه ـ: پيامبر خدا در عرفات بود و على عليه السلام روبه رويش بود. به من و على عليه السلام اشاره كرد. نزد وى رفتيم. فرمود: «نزديك بيا، اى على!». على عليه السلام به وى نزديك شد. فرمود: «پنچه ات را در پنجه ام ـ يعنى دستت را در دست من ـ بگذار، اى على! تو و من از يك درخت آفريده شده ايم. من ريشه آنم و تو تنه آن، و حسن و حسين، شاخه هايش. هركس به شاخه اى از آن چنگ زند، وارد بهشت مى شود».

۱.تاريخ دمشق: ج 42 ص 66 ح 8413 و ص 64 نحوه، كفاية الطالب: ص 318، المناقب لابن المغازلي: ص 297 ح 340 وص90 ح133، الفردوس: ج5 ص331 ح8345، مقتل الحسين للخوارزمي: ج1 ص108، شواهد التنزيل: ج1 ص379 ح397؛ الأمالي للطوسي: ص 611 ح 1263 والخمسة الأخيرة نحوه.

کلیدواژه‌ها آفرینش حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های مربوط به جهان و انسان من و علی علیهماالسلام از یک درختیم

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردم، از درخت هاى گوناگون اند و من و على، از يك درختيم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من و على، از يك درختيم و مردم، از درخت هاى گوناگون اند.

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از جابر بن عبد اللّه ـ: از پيامبر صلى الله عليه و آله شنيدم كه به على عليه السلام مى فرمود: «اى على! مردم از درخت هاى گوناگون اند و من و تو از يك درختيم». آن گاه پيامبر خدا، اين آيه را خواند: «و باغ هايى از انگور و كشتزارها و درختان خرما، چه از يك ريشه و چه از غير يك ريشه كه با يك آب، سيراب مى شوند» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردم، از درخت هاى گوناگونْ آفريده شده اند و من و على، از يك درختْ آفريده شده ايم. من ريشه آنم و على، شاخه آن است. خوشا به حال آن كه به ريشه چنگ زده و از شاخه مى خورَد!

كنز الفوائدـ به نقل از ابن عبّاس ـ: ابوذر غفارى را ديدم كه در خانه خدا بر حلقه اى چنگ زده و مى گويد:. من در سال گذشته، پيامبر خدا را ديدم كه دست بر اين حلقه داشت و مى فرمود: «اى مردم! اگر آن قدر روزه بگيريد كه همچون ميخ ها شويد، و آن قدر نماز بخوانيد كه چون كمان شويد، و آن قدر دعا كنيد كه بندْ بندتان از هم بگسلد، ولى بغض على بن ابى طالب را داشته باشيد، خداوند، شما را به رو در آتش خواهد افكند. برخيز ـ اى ابوالحسن ـ و دستت را در دست من بگذار؛ چرا كه خداوند، تو را و مرا از يك درخت آفريده است. من بُن آنم و تو شاخه آنى. كسى كه شاخه آن را قطع كند، خداوند، او را به رو بر آتش خواهد افكند».

تاريخ دمشقـ به نقل از ابو اُمامه باهلى ـ: پيامبر خدا فرمود: «پيامبران از درخت هاى گوناگون آفريده شده اند و خداوند، من و على را از يك درخت آفريده است. من ريشه آنم و على شاخه آن، و فاطمه باروَرىِ آن، و حسن و حسين، ميوه آن. هركس به شاخه اى از شاخه هايش چنگ زند، رستگار مى گردد، و كسى كه منحرف شود، نابود مى گردد، و اگر بنده اى هزار سال و هزار سال و سپس هزار سال، بين صفا و مروه خدا را عبادت كند، ولى محبّت ما را درنيابد، خداوند، او را بر بينى اش در آتش خواهد افكند». آن گاه اين آيه را خواند كه: «بگو: به ازاى آن [رسالت]، پاداشى از شما نمى خواهم، جز مهر ورزى با خويشاوندان [من]» . در مجمع البيان (ج9 ص 43) در ادامه «سپس هزار سال»، آمده است: «تا جايى كه همانند مشك كهنه و پوسيده شود».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى على! از درختى آفريده شده اى كه من آفريده شده ام. من ريشه آنم و تو تنه آن، و حسن و حسين، شاخه هايش و دوستدارانمان، برگ هاى آن اند. هر كس به چيزى از آن درختْ چنگ زند، خداوند عز و جل او را وارد بهشت مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردم، از درخت هاى گوناگون اند و من و على، از يك درختيم. من ريشه آنم و على شاخه آن و حسن و حسين، ميوه هاى آن. و در دل هر مؤمنى، شاخه اى از شاخه هاى آن است.