حدیث دربارهمن و على عليهماالسلام از يك نوريم

عنه صلى الله عليه و آله:كُنتُ أنَا وعَلِيٌّ نورا بَينَ يَدَيِ اللّهِ عَزَّ وجَلَّ، يُسَبِّحُ اللّهَ ذلِكَ النّورُ ويُقَدِّسُهُ قَبلَ أن يَخلُقَ اللّهُ آدَمَ بِأَلفِ عامٍ، فَلَمّا خَلَقَ اللّهُ آدَمَ رَكَّبَ ذلِكَ النّورَ في صُلبِهِ، فَلَم يَزَل في شَيءٍ واحِدٍ حَتَّى افتَرَقنا في صُلبِ عَبدِ المُطَّلِبِ، فَفِيَّ النُّبُوَّةُ، وفي عَلِيٍّ الخِلافَةُ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هزار سال پيش از آن كه خداوند، آدم را بيافريند، من و على نورى در نزد خداى عز و جل بوديم و آن نور، خدا را تسبيح و تقديس مى كرد. هنگامى كه خدا آدم را آفريد، آن نور را در پشت وى قرار داد. ما همواره در يك جا بوديم تا آن كه در پشت عبد المطّلبْ جدا شديم. در من «پيامبرى» و در على «خلافت» قرار گرفت.

۱.المناقب لابن المغازلي: ص 88 ح 130 عن سلمان و ح 131 عن أبي ذرّ وفيه «عن يمين العرش» بدل «بين يدي اللّه»، تاريخ دمشق: ج 42 ص 67 ح 8415، المناقب للخوارزمي: ص 145 ح 169 وزاد فيه «مطبقا» بعد «يدي اللّه» وفي الثلاثة الأخيرة «بأربعة عشر ألف عام»، الفردوس: ج 3 ص 283 ح 4851 وزاد فيه «معلّقا» بعد «بين يدي اللّه» وفيها إلى «عبد المطّلب» و ج 2 ص 191 ح 2952 وفيهما «بأربعة آلاف عام» بدل «بألف عام»؛ شرح الأخبار: ج 1 ص 220 ح 200 وليس فيه ذيله من «ففيَّ النبوّة.» وكلّها عن سلمان نحوه وراجع علل الشرائع: ص 134 ح 1.

کلیدواژه‌ها آفرینش حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های مربوط به جهان و انسان من و علی علیهماالسلام از یک نوریم

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من و على، از يك نور آفريده شده ايم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به على عليه السلام ـ: من و تو از نور خداى تعالى آفريده شده ايم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من و على، از يك نوريم. من و او يك چيزيم. او از من است و من از اويم. گوشت او گوشت من و خون او خون من است. آنچه او را مى رنجانَد، مرا مى رنجانَد، و آنچه مرا مى رنجانَد، او را مى رنجانَد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من و على بن ابى طالب از يك نور آفريده شده ايم و دو هزار سال پيش از آن كه آدم آفريده شود، در سمت راست عرش، تسبيح خدا مى كرديم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من و على، چهارده هزار سال پيش از آفرينش آدم، نورى در پيش خدا بوديم. هنگامى كه خدا آدم را آفريد، آن نور را دو بخش قرار داد: يك بخشِ آن، من شدم و بخشى، على شد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل، پاره نورى فرو فرستاد و آن را در پشت آدم عليه السلام جاى داد و پيش آورد تا آن كه دو پاره اش كرد. پاره اى را در پشت عبد اللّه و پاره اى را در پشت ابو طالب قرار داد. پس مرا «پيامبر» و على را «وصى» به دنيا آورد.

امام على عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله به من فرمود: «اى على! خداوند متعال، من و تو را به هنگام آفرينش آدم، از نور خود آفريد و در پشت آدم قرار داد تا به عبد المطّلب رسيد. سپس از عبد المطّلب، دو پاره شد. من در پشت عبد اللّه قرار گرفتم و تو در پشت ابو طالب. پيامبرى، جز براى من شايسته نيست و وصايت، جز براى تو شايسته نيست. هر كه وصايت تو را انكار كند، پيامبرىِ مرا انكار كرده، و هر كه پيامبرىِ مرا انكار كند، خداوند، او را به رو در آتش فروخواهد انداخت».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چهار هزار سال پيش از آفريده شدن آدم، من و على، نورى در نزد خداى متعال بوديم. هنگامى كه خدا آدم را آفريد، آن نور را در پشت وى قرار داد و همواره، خداوند عز و جل، آن را از پشتى به پشت ديگر منتقل مى كرد تا آن كه در پشت عبد المطّلب مستقر ساخت. آن گاه از پشت عبد المطّلب بيرون آورد و به دو بخش تقسيم كرد. پاره اى در پشت عبد اللّه و پاره اى در پشت ابوطالب قرار گرفت. پس على از من است و من از على هستم. گوشت او از گوشت من و خون او از خون من است. هركس مرا دوست داشته باشد، به خاطر دوستى با من، او را دوست مى دارد؛ و هر كس او را دشمن بدارد، به خاطر دشمنى با من، دشمنش داشته است.