عبد اللّه بن عمر

تاريخ دمشق ـ به نقل از كثير النواء، از جميع بن عمير ـ : [ابن عمر گفت:] دوست دارى از على برايت سخن بگويم؟ گفتم: آرى. گفت: ما نزد پيامبر خدا نشسته بوديم كه فرمود: «امروز، پرچم را به دست كسى خواهم داد كه خدا و پيامبرش را دوست دارد و خدا و پيامبرش او را دوست مى‏دارند. على را نزد من فرا خوانيد». بعضى افراد گفتند: اى پيامبر خدا! او چشمْ درد دارد و چيزى را نمى‏بيند. غلامى دست او را گرفت و نزد پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله آورد. از آب دهان به چشمش زد و پرچم را به او سپرد. ما با مشايعت پيامبر خدا همراه على رفتيم. سوگند به آن كه جانم در دست اوست، هنوز دنباله سپاه نرسيده بود كه خداوند به پيشْ‏قراولِ سپاه، پيروزى بخشيد. [ابن عمر] بار ديگر گفت: از على برايت سخن بگويم؟ گفتم: آرى. گفت: پيامبر

المناقب، ابن مغازلى ـ به نقل از نافع، آزاد شده ابن عمر ـ : به ابن عمر گفتم: پس از پيامبر خدا، چه كسى بهترينِ مردم است؟ گفت: بى مادر! تو را چه به اين كارها؟ و آن‏گاه گفت: استغفر اللّه‏! بهترينِ مردم پس از پيامبر خدا، كسى است كه آنچه بر پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله حلال بود، بر او حلال است، و آنچه بر پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله حرام بود، بر او حرام است. گفتم: او كيست؟ گفت: على. [پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله] درهاى [باز شده به]مسجد را بست و درِ [خانه] على را باز گذاشت و به او فرمود: «هر آنچه در اين مسجد بر من رواست، براى تو هم رواست، و آنچه در آن بر من روا نيست، بر تو هم روا نيست، و تو وارث من، و وصىّ منى، بدهى‏هايم را مى‏پردازى و تعهّداتم را انجام مى‏دهى، و بر پايه سنّت من