حدیث دربارهعبد اللّه بن عمر

تاريخ دمشق ـ به نقل از كثير النواء، از جميع بن عمير ـ : [ابن عمر گفت:] دوست دارى از على برايت سخن بگويم؟ گفتم: آرى. گفت: ما نزد پيامبر خدا نشسته بوديم كه فرمود: «امروز، پرچم را به دست كسى خواهم داد كه خدا و پيامبرش را دوست دارد و خدا و پيامبرش او را دوست مى‏دارند. على را نزد من فرا خوانيد». بعضى افراد گفتند: اى پيامبر خدا! او چشمْ درد دارد و چيزى را نمى‏بيند. غلامى دست او را گرفت و نزد پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله آورد. از آب دهان به چشمش زد و پرچم را به او سپرد. ما با مشايعت پيامبر خدا همراه على رفتيم. سوگند به آن كه جانم در دست اوست، هنوز دنباله سپاه نرسيده بود كه خداوند به پيشْ‏قراولِ سپاه، پيروزى بخشيد. [ابن عمر] بار ديگر گفت: از على برايت سخن بگويم؟ گفتم: آرى. گفت: پيامبر خدا، بين يارانش پيمان برادرى بست. بين ابو بكر و عمر، چنين پيمانى بست و بين فلانى و فلانى، تا تنها على باقى ماند و وى، مردى شجاع بود و هر تصميمى كه مى‏گرفت، به انجام مى‏رسانْد. گفت: اى پيامبر خدا! من باقى ماندم. پيامبر خدا فرمود: «خشنود نيستى كه من برادر تو باشم؟». گفت: چرا. پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «تو برادر من در دنيا و آخرتى». [كثير النواء] گفت كه [به جميع بن عمير] گفتم: آيا تو خود، شاهد بودى كه ابن عمر، چنين گفت؟ گفت: آرى. و سه بار به خدايى كه جز او خدايى نيست، سوگند خورد كه اين مطلب را از ابن عمر شنيده است.