حدیث دربارهاحاديثى كه ظاهر آنها بر امكان بَدا در قضاى محتوم ، دلالت مى كند

الكافى ـ به نقل از معلّى بن محمّد ـ : از امام كاظم عليه ‏السلام يا امام رضا عليه ‏السلام سؤال شد: دانش خدا چگونه است؟ فرمود: «دانست و خواست و اراده كرد و مقدّر ساخت و حكم فرمود و تنفيذ نمود. سپس آنچه را كه حكم كرد، تنفيذ نمود؛ و آنچه را كه مقدّر ساخت، حكم فرمود؛ و آنچه را كه خواست مقدر كرد. پس خواستن از روى دانش او، و اراده‏اش برخاسته از مشيّت او، و تقديرش از اراده او، و حكمش بر پايه تقدير او، و تنفيذش بر اساس حكمش بود. دانش بر مشيّت مقدّم است و مشيّت در مرتبه دوّم و اراده، در مرتبه سوّم است. و تقدير بر اساس حكم او و در پى تنفيذش واقع مى‏شود. پس براى خداى ـ تبارك و تعالى ـ، هر گاه بخواهد، در آنچه مى‏داند و در آنچه براى تقدير اشيا اراده مى‏نمايد، امكان بَدا هست. پس هر گاه حُكمى پس از تأييد، تحقّق يابد، ديگر بَدايى نيست. پس، علم، پيش از به وجود آمدنِ معلوم، و مشيّت، پيش از تحقّق وجود خارجى، و اراده، مقدّم بر جامه عمل پوشيدن اراده‏شده است و مقدّر شدن اين معلوم‏ها، مقدّم بر جدايى و اتّصالِ خارجى و زمانىِ آنها بوده است، و حكمِ تأييد شده، همان چيزهاى استوارِ انجام يافته و صاحبِ جسم‏اند كه با حواس، درك مى‏گردند، از قبيل: اجسام رنگى و بودار، و وزن شدنى و پيمانه شدنى، و جاندار و لانه‏دار، نظير: انسان و جِن، پرندگان و درندگان، و غير آنها كه با حواس، درك مى‏شوند. پس براى خداى ـ تبارك و تعالى ـ درباره چيزى كه وجود خارجى ندارد، بَدا هست. پس، هر گاه موجود خارجىِ قابل فهم و درك ۳، تحقّق يابد، ديگر بَدايى نيست».