آداب تشييع جنازه

امام باقر عليه السلام:هر كه جنازه مسلمانى را تشييع كند، روز قيامت چهار شفاعت به او داده شود و چيزى نگويد، مگر اينكه فرشته گويد: مانند آن از آنِ تو باد.

امام باقر عليه السلامـ در پاسخ به اين سؤال كه انسان بهتر است دعوت به تشييع جنازه را بپذيرد يا وليمه و سور را؟ ـفرمود: دعوت به تشييع جنازه را بپذيرد؛ زيرا حضور در تشييع جنازه، يادآور مرگ و آخرت است و حضور در وليمه ها از اين امور غافل مى گرداند.

امام صادق عليه السلام:نخستين تحفه اى كه به مؤمن داده مى شود، آمرزش تشييع كنندگان جنازه اوست.

امام صادق عليه السلام:شايسته است كه صاحبان عزا برادران دينى ميّت را از مرگ او با خبر سازند، تا در تشييع جنازه حاضر شوند و بر او نماز خوانند و بدين ترتيب، هم براى آنان اجرى حاصل شود و هم براى ميّت استغفار به عمل آيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بر شما باد حفظ آرامش و وقار. بر شما باد آرام راه رفتن با جنازه هايتان.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ وقتى جنازه اى مى بردند كه مانند خيكى كه تُلُم مى زنند بالا و پايين مى شد ـفرمود: آرام باشيد! با جنازه هايتان به آرامى حركت كنيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى ابوذر! هرگاه در پى جنازه اى به راه افتادى، بايد عقلت با تفكّر و خشوع به آن مشغول شود و بدان كه تو نيز به او مى پيوندى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهترين تشييع كنندگانِ جنازه، كسى است كه [خدا و مرگ و پس از مرگ را] بيشتر ياد كند و كسى كه تا جنازه [در گور]نهاده نشود او ننشيند و كاملترين پيمانه [ثواب] را كسى دارد، كه سه مرتبه (سه مشت) خاك روى لحد بريزد.

الدعوات:رسول خدا صلى الله عليه و آله هرگاه در پى جنازه اى مى رفت، اندوه او را فرا مى گرفت، بيشتر حديث نفس مى كرد و كمتر سخن مى گفت.

امام على عليه السلامـ چون در تشييع جنازه اى صداى خنده مردى را شنيد ـفرمود: گويى كه مرگ را در اين جهان براى ديگران رقم زده اند و انگار كه حق در اين دنيا بر ديگران واجب گشته است و گويى مردگانى را كه مى بينيم، مسافرانى هستند كه به زودى سوى ما باز مى گردند! آنان را در گورهايشان مى نهيم و ميراثشان را مى خوريم، آن گونه كه پندارى پس از آنها جاودان خواهيم ماند. هر پند دهنده اى را به دست فراموشى سپرده ايم، حال آنكه هدف هر بلا و حادثه اى بنيان كن قرار داريم.

امام باقر عليه السلام:هرگاه جنازه اى را تشييع مى كنى، چنان باش كه انگار اين تويى كه بر دوش ها حمل مى شوى و گويى از پروردگارت مى خواهى تو را به دنيا باز گرداند، تا همچون كسى كه زنده است كار كنى؛ زيرا كه دنيا در نظر دانايان مانند سايه است.

امام صادق عليه السلام:هرگاه جنازه اى را بر دوش كشيدى، تصوّر كن اين تو هستى كه بر شانه ها حمل مى شوى يا گويى از پروردگارت مى خواهى به دنيا برگردى تا دست به عمل [نيك] زنى. پس، بنگر كه چگونه [زندگى را]از سر مى گيرى. حضرت سپس فرمود: شگفتا از مردمى كه رستاخيز رفتگانشان به خاطر پيوستن بازماندگانشان به آنها به تأخير افتاده و چاووشى در ميان آنها بانگ رحيل سر داده، امّا آنان همچنان به بازى و تفريح سرگرمند.

امام صادق عليه السلام:امير مؤمنان عليه السلام جنازه اى را تشييع كرد و چون در لحد نهاده شد، خانواده اش ضجّه كردند و گريستند. حضرت فرمود: چرا مى گرييد؟ هان! به خدا سوگند اگر اينان، آنچه را ميّتشان ديد مى ديدند، بى گمان گريه كردن بر او را از يادشان مى برد. هان! به خدا سوگند كه مرگ به سوى اينان بارها بر مى گردد چندان كه احدى از ايشان را باقى نگذارد.