حدیث دربارهآداب تشييع جنازه
الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ لَمّا تَبِعَ جَنازَةً فسَمِعَ رجُلاً يَضحَكُ ـ: كأنّ المَوتَ فيها على غَيرِنا كُتِبَ، و كأنّ الحَقَّ فيها على غَيرِنا وَجَبَ، و كأنّ الّذي نَرى من الأمواتِ سَفْرٌ عمّا قَليلٍ إلَينا راجِعونَ، نُبَوّئُهُم أجداثَهُم و نأكُلُ تُراثَهُم كأنّا مُخَلَّدونَ بَعدَهُم، ثُمّ قد نَسِينا كُلَّ واعِظٍ و واعِظَةٍ، و رُمِينا بكُلِّ فادِحٍ و جائحَةٍ! ۱
امام على عليه السلامـ چون در تشييع جنازه اى صداى خنده مردى را شنيد ـفرمود: گويى كه مرگ را در اين جهان براى ديگران رقم زده اند و انگار كه حق در اين دنيا بر ديگران واجب گشته است و گويى مردگانى را كه مى بينيم، مسافرانى هستند كه به زودى سوى ما باز مى گردند! آنان را در گورهايشان مى نهيم و ميراثشان را مى خوريم، آن گونه كه پندارى پس از آنها جاودان خواهيم ماند. هر پند دهنده اى را به دست فراموشى سپرده ايم، حال آنكه هدف هر بلا و حادثه اى بنيان كن قرار داريم.
۱.نهج البلاغة: الحكمة 122.