گناهى كه هيچ كفّاره اى ندارد!

امام على عليه السلام:از جمله كفّاره هاى گناهان بزرگ، فريادرسى ستمديده و شاد كردن غمناك است.

امام صادق عليه السلام:كفّاره كار [براى] سلطان، رفع مشكلات و نيازهاى برادران است.

امام صادق عليه السلام:كفّاره خنده اين است كه بگويى: خدايا! بر من خشم مگير.

امام صادق عليه السلام:كفّاره مجالس اين است كه هنگام برخاستن از آنها بگويى: «سبحان ربّك ربّ العزّة عمّا يصفون و سلام على المرسلين و الحمد للّه ربّ العالمين؛ منزه است پروردگار تو، پروردگار شكوهمند، از آنچه وصف مى كنند. و درود بر فرستادگان و ستايش ويژه خداوند، پروردگار جهانيان است».

امام كاظم عليه السلام:هر كه براى نماز مغرب وضو بگيرد، اين وضوى او كفّاره گناهان روز اوست، مگر گناهان كبيره.

امام صادق عليه السلام:اگر مُحرم اشتباهاً صيد كند، بايد كفّاره بدهد و اگر براى بار دوم نيز اشتباهاً صيد كند، باز بر او كفّاره است و تا هر وقت اشتباهاً صيد كند، كفّاره بايد بدهد و اگر عمداً صيد كند [براى بار اوّل]، بر عهده او كفّاره است و اگر براى دوّمين بار عمدا صيد كند، از شمار كسانى است كه خداوند از او انتقام مى گيرد و كفّاره بر عهده اش نيست.

وسائل الشيعهـ به نقل از حلبى ـ: امام صادق عليه السلام در پاسخ به سؤال درباره كسى كه در حال احرام صيدى كند فرمود: بايد كفّاره بدهد. عرض كردم: اگر براى بار دوم صيد كند؟ فرمود: اگر دوباره صيد كند، كفّاره اى بر او نيست [و از او پذيرفته نمى شود]و در شمار كسانى است كه خداوند عزّ و جلّ [درباره آنها]فرموده است: «و هر كه [بدان]باز گردد، پس خدا از او انتقام مى گيرد». ۲