حدیث دربارهفرجام مدح و ستايش

الإمامُ الحسنُ عليه السلامـ لَمّا سألَهُ رجُلٌ أن يخيلَهُ ۱ ـ: إيّاكَ أن تَمدَحَني فأنا أعلَمُ بنَفسي مِنكَ، أو تُكذِبَني فإنّهُ لا رأيَ لمَكذوبٍ، أو تَغتابَ عِندي أحَدا. فقالَ لَهُ الرّجُلُ: اِئذَنْ لي في الانصِرافِ، فقالَ عليه السلام: نَعَم إذا شِئتَ. ۲

امام حسن عليه السلامـ در پاسخ مردى كه از آن حضرت خواهش كرد پندش دهد ـفرمود: مبادا مرا بستايى؛ زيرا من خودم را بهتر از تو مى شناسم، يا مرا دروغگو شمارى؛ زيرا كسى كه دروغگو شمرده شود رأى و نظرى ندارد (كسى به حرف و نظرش اعتماد نمى كند)، يا از كسى نزد من غيبت كنى. مرد عرض كرد: اجازه دهيد بروم. حضرت فرمود: آرى، هرگاه خواستى برو.

۱.في بعض النسخ: «يعظه» بدل «يخيله»؛ أي يغيّره، و هو أيضا كناية عن الموعظة. (كما في هامش المصدر).

۲.تحف العقول: 236.

کلیدواژه‌ها ستایش حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های گوناگون فرجام مدح و ستایش

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از مدح و ستايش بپرهيزيد، كه آن سر بريدن است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از مدح گويى يكديگر بپرهيزيد؛ زيرا كه اين كار سر بريدن است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر مردى با كاردى تيز و بُرّان به مردى حمله كند، براى او بهتر است تا اين كه رو به رويش او را بستايد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هرگاه رو به روى برادرت او را بستايى، انگار كه تيغ بر گلويش كشيده باشى.

امام على عليه السلام:كسى كه تو را بستايد سرت را بريده است.