حدیث دربارهكوردلى
عنه عليه السلام:اُرفُضِ الدُّنيا؛ فَإِنّ حُبَّ الدُّنيا يُعمي ويُصِمُّ ويُبكِمُ ويُذِلُّ الرِّقابَ، فَتَدارَك ما بَقِيَ مِن عُمُرِكَ ولا تَقُل: غَدا أو بَعدَ غَدٍ؛ فَإِنَّما هَلَكَ مَن كانَ قَبلَكَ بِإِقامَتِهِم عَلَى الأَمانِيِّ وَالتَّسويفِ، حَتّى أتاهُم أمرُ اللّهِ بَغتَةً وهُم غافِلونَ، فَنُقِلوا
عَلى أعوادِهِم إلى قُبورِهِمُ المُظلِمَةِ الضَّيِّقَةِ، وقَد أسلَمَهُمُ الأَولادُ والأَهلونَ. فَانقَطِع إلَى اللّهِ بِقَلبٍ مُنيبٍ مِن رَفضِ الدُّنيا، وعَزمٍ لَيسَ فيهِ انكِسارٌ ولاَ انخِزالٌ ۱. ۲
امام على عليه السلام:دنيا را رها كن؛ چرا كه دنيادوستى، كور و كر و لال و زبون مى كند. و باقى مانده عمرت را درياب و مگو: فردا و پس فردا؛ زيرا آنان كه پيش از تو بودند، از آن روى به هلاكت در افتادند كه به آرزوها و امروز و فردا كردن تكيه نمودند، تا آن كه فرمان خدا (مرگ)، ناگهان و بى خبر برايشان در رسيد،
و بر تابوت هايشان به سوى گورهاى تنگ و تاريكشان برده شدند و فرزندان و خانواده شان آنها را تنها گذاشتند. پس، با دلى توبه كننده و دست از دنيا شسته و عزمى استوار، به خدا رو كن.